Ga naar de inhoudsopgave

Muziek Nostalgie 2

MUZZIEK


ELVIS PRESLEY, AFTER 40 YEARS.

Ik werkte nog maar 'n paar maanden bij dakdekker Gielen in Asten. We werkten er met vier personen, drie knechten en de baas zelf, Sil Gielen. Samen met Sil vormde ik de ploeg die veelal de platte daken gingen maken en in de maand augustus 1977 waren we bezig met 'n aantal bungalows aan de Prinsenhof in Deurne. Ik vergeet nooit die 16de augustus 1977 toen we onze boterham in de auto zaten op te eten en 'n extra bericht kwam via de radio: Elvis Aron Presley, geboren op 8 januari 1935 is plotseling overleden. Wanneer er geen ongeval is gebeurd weet je al dat er iets niet pluis is zoals dat zo vaak met deze wereldsterren gebeurd... drugs, drank en medicijnen zijn vaak aan de orde van de dag. Het hoeft niet maar daar denk je wel meteen aan. Sil is niet zo'n muziekliefhebber maar ik wel. Ik was nog maar net gestopt met the Secrets, half februari. Het bericht kwam als 'n donderslag... Elvis overleden? en wat nu? De man met de gouden stem, de man waar elke vrouw verliefd op zou kunnen worden... de warmste stem ooit... die man was er ineens niet meer. Later krijg je de wildste verhalen over wat hij goed deed maar vooral de verhalen over wat hij fout heeft gedaan. De een weet nog sterkere verhalen over hem als de ander. Later zou men zelfs beweren dat het 'n stunt is en dat Elvis nog gewoon zou leven, ergens teruggetrokken. Allemaal lariekoek... die man is gewoon dood en daarmee is de kous af. Nu kwam er op tv 'n programma als eerbetoon aan hem en waar zijn liedjes door anderen ten gehore werden gebracht... Nou nou, wat 'n flut. Nummers die door Elvis groot zijn gemaakt en alleen klinken zoals ze moeten klinken als hij ze zelf zingt, deze nummers werden, met misschien wel goede bedoelingen, door andere artiesten ten gehore gebracht.. Mijn mening hierover? Flut, blijf van Elvis af en eer die man door zijn nummers af te spelen, door hemzelf gezongen... iedereen die het waagt om een van zijn nummers te zingen doet alleen afbreuk... dat is mijn mening. "Elvis is Elvis en Elvis was Elvis". Hij leeft voort in zijn songs... niet wat andere zingen.






DÉ JEUNGSKE UIT UT HAAGJE
ADDY KLEIJNGELD


Wie kent hem niet van vroeger, afkomstig uit Helmond, een van de beste accordeonisten van de wereld, Addy Kleijngeld, uit ut Haagje.
Als m'n vader het vroeger over muzikanten had dan noemde hij steevast altijd twee namen: "de Poerus" en "Addy Kleingeld" en ik denk dat de Poerus ook 'n bekende muzikant is geweest ook al weet ik niet wie hij is maar Addy kende ik wel. En nu na jaren krijgt hij z'n eigen Plein, het Addy Kleijngeld Plein en nog wel in de buurt waar hij is geboren en opgegroeid... aan de rand van het Haagje. Zijn dochter Henny, zie foto onder, is erg blij met deze plek want haar vader was trots op die straat. Het Haagje was vroeger bij vele de ruige buurt, tenminste dat zei men, als je van de spoorbrug richting Mierlo Hout ging en dan rechts het spoor over... Het Haagje was 'n echte volksbuurt zoals die in steden zo vaak tegen komt. Toch was het 'n gezellige buurt... ik heb toen ik 'n jaar of 20 was korte tijd muziek gemaakt met twee jongens uit het Haagje en ik heb er goeie herinneringen aan. Het waren echt goeie lieve mensen waar ik ging repeteren in de 3de Haagstraat. Addy werd geboren in de Drukkerstraat, later werd dat Jonkerstraat en nog later Markiesstraat. Het werd vaak het "skoepelaantje" genoemd en dat zeggen ze niet voor niks... hahaha. Bijna 40 jaar geleden overleed Addy Kleijngeld, de virtuoos op de accordeon. Er komen drie nieuwe straten in die wijk en eentje wordt dus het Addy Kleijngeld Plein. Veel steden en dorpen eren hun oud-inwoners met 'n straatnaam omdat ze iets bijzonders hebben gedaan of betekende voor hun stad of dorp. In Asten is dat b.v. de Frits de Bruijnstraat vernoemd naar de verzetstrijder Frits de Bruijn en in Helmond hebben ze al veel straten vernoemd naar hun bijzondere inwoners, b.v. in de wijk Rijpelberg en nu krijgt ook Addy Kleijngeld "zijn Plein" en terecht want we weten allemaal dat hij vooral op muzikaal gebied zoveel voor Helmond betekende. Hij was niet alleen 'n geweldig accordeonist, hij speelde ook verschillende keren in Asten o.a. bij cafe de Wit op de Markt, hij was ook producer van bekende groepen, zangers en zangeressen, de meeste bekendheid op dit gebied genoot hij omdat Addy de ontdekker was van de nachtegaal van Bleijerheide, Heintje, Hein Simons. Zo gauw het Plein klaar is ga ik er zelf 'n kijkje nemen want ik wil het met eigen ogen zien hoe deze muzikale duizendpoot wordt ge-eerd. Helmond was zijn stad, even heeft hij wegens omstandigheden in Zwitserland gewoond maar ook toen kwam hij elk weekend naar Helmond op en neer want hij kon zijn stad niet missen. Hij verhuisde nog wel naar Beek en Donk, 'n jaar voor hij overleden is en werd er in eerste instantie ook begraven maar inmiddels is hij overgebracht naar de begraafplaats aan de Molenstraat in zijn Helmond. Fijn dat hij nu helemaal terugkeert naar zijn stad, naar zijn straat... want Addy Kleijngeld was "Un jeungske uit ut Haagje".






MOISTE VAN DE STOONS


We hebben 'n mooi apparaatje gekocht om muziek af te spelen... geen radio, geen bandjes of zo maar gewoon 'via 'n usb-stick en je mobieltje en hij speelt ze allemaal af wat je leuk vindt. Nu heb ik honderden gigabites aan muziek op mijn schijven staan en daar heb ik de leukste van bijeen gezet tenminste wat wij leuk vinden. Classics, Cats, Beatles, Boney M, Cats, George Baker en Albert West om maar wat te noemen. Maar als ik die muziek hoor moet ik meteen terug denken aan de tijd zo tussen mijn 15de en 20ste en altijd naar de Vossenhoek ging. Lekker 'n flesje Dortmunder (50 cent) en luisteren naar de muziek van toen... en met name the Rolling Stones. Nu moet ik er wel bij zeggen dat ik the Stones helemaal niet meer zo mooi vindt als vroeger. Vroeger was het leuke simpele muziek... die van na de 70er jaren vind ik echt geen bal aan. Nee ik hield van de nummers van vroeger die bovenaan mijn lijstje stonden bij mijn favorieten en die Thieu Vossen ook altijd in de jukebox had zitten. Hieronder mijn "Stones-favorieten" van toen. Als je op de collage klikt hoor je 'n minder bekende song maar die ook bij mijn favorieten behoorde... Zo heerlijk om dit soort nummers weer te horen. The last time, Paint it black, Satisfaction, Its all over now en Tell me... het nummer wat je te horen krijgt is Long long while.






FIJFTIF JOAR TRUG




Peer jij hoort echt bij de ouwe za...... Ja dat weet ik wel maar als ik dit lijstje zie dan denk ik ook even aan de muziek die de jeugd van nu mooi vindt... ik zeg muziek maar in mijn ogen is het helemaal geen muziek, 'n paar uitzonderingen daar gelaten. Neem b.v. de rappers... komop zeg dat is toch geen zang... dat is zoveel mogelijk woorden aaneen lullen binnen de drie minuten. Het vervelende is dat die nummers vaak ook nog vier of vijf minuten duren... vroeger in de tijd van the Beatles en Buddy Jolly duurden liedjes nog geen drie minuten terwijl ze van mij best 6 minuten hadden mogen duren en bij die rap-muziek van nu zou een minuutje allang voldoende zijn. Ik weet dat ik bij de oude generatie hoor... en als ik van deze tijd zou zijn, 'n jaar of 25, deze muziek van nu ook mooi zou vinden... hahahahahhaaha "ECHT NIE". De grootste hit van vijftig jaar geleden was "waarom waarom" van de Heikrekels, hoogste positie in de top40 was de zesde plaats maar ze stonden wel 34 weken in die top40. Jaja het zijn Brabanders... misschien dan wel niet mijn grote hit maar die er onder staan? geweldig... San Francisco van Scott McKenzie, the Bee Gees met Spicks and specks, Lets spend the night together van the Rolling Stones en de zangers Humperdinck en Jones... stuk voor stuk kanjers van nummers. Heerlijk om die muziek nog 'ns terug te horen... het is eigenlijk ook de enige muziek die ik luister... Wil jij er nog eentje horen? Dat kan, klik op een van de single-hoesje hieronder en geniet van 'n nummer van toen...





In memoriam
SANDRA REEMER



Al van jongs af aan heb ik haar een van Nederlands mooieste zangeressen gevonden en ze kon ontzettend mooi zingen... 'n stem als 'n nachtegaal. Ze werd geboren als Barbara Alexandra (Xandra/Sandra) Reemer in Bandung in Indonesië op 17 oktober 1950.. ze is overleden op 6 juni 2017 in Amsterdam, Sandra was toen 66 jaar oud.
Toen de eind jaren 50 in Indonesië de Nederlandse bedrijven genationaliseerd werden, vertrok het gezin Reemer naar Nederland en kwam te wonen in het Brabantse Sint-Michielsgestel. Ze kwam vervolgens bij de zusters op school en de nonnen vonden haar naam duivels en vanaf toen werd haar naam Sandra, zo werd Xandra Sandra. Op tienjarige leeftijd kreeg Reemer van haar vader een zelfgemaakte gitaar. Ze begon, onder andere met het nummer Rockin' Billy van Ria Valk, deel te nemen aan talentenjachten en toen ze elf jaar was kwam haar eerste plaatje uit, getiteld Al di là, in het Nederlands, "Net als wij"... In 1966 begon ze met Dries Holten het zangduo Sandra & Andres. Dries Holten kennen wij van the Secrets erg goed want hij was de man die hielp bij onze plaat "I Feel a Strenght in me" en "Poor Strong Night". In 1972, 1976 en 1979 vertegenwoordigde ze ons land op het Eurovisie songefestival. Ze speelde later nog in diverse groepjes en ook werd ze 'n gewaardeerde presentatrice. Begin 2017 werd borstkanker bij haar geconstateerd. Op 6 juni 2017 overleed zij op 66-jarige leeftijd aan de gevolgen hiervan in het Antoni van Leeuwenhoekziekenhuis. Er was een herdenkingsdienst in Kasteel Maurick. De plechtigheid in Vught was alleen voor familie en genodigden. Sandra Reemer was 16 jaar samen met zanger, componist en muziekproducent Ferdi Bolland, ze was 9 jaar met hem getrouwd. Ze scheidden in 1991. Ik heb haar altijd 'n mooie zangeres gevonden, het jonge meisje met de gouden stem. Helaas is ze veel te vroeg van ons weggegaan maar ik zal haar altijd blijven herinneren als het donkere zangeresje met 'n sten van goud. Klik op het hoesje "Al di la".





UIT NIGGENTIEN DRIEJENSUVVENTIG




In 1973 waren wij met the Secrets op onze top zo'n beetje, we speelden zeven kermissen in dat jaar, in zaal Juliana in Horst, bij Greijmans in Someren-Heide, het gemeenschapshuis in Asten-Heusden, de Pinnenhof in Nederweert, zaal Lammers in Mierlo, zaal van Ooosterhout in Lierop en het Wapen van Someren in Someren. Vaak waren dat niet alleen de avonden maar ook 's morgens de matinee's. We hadden in dat jaar 117 optredens... de matinee's niet meegerekend. We speelden ook de Najaarskermis bij Jan van Hoek met matinee op zondag. Hierboven zie je 'n top40 van radio Noordzee en ik vergeet niet meer dat we op Heusden Kermis met succes voor de eerste keer "Wounded Knee" speelden van Red Bone dat hier op de 3de plaats staat. Ook "the dance of love" van de Limburgse Walkers deed het erg goed bij onze optredens en natuurlijk niet te vergeten de covers van Albert West, zoals "Ginny come lately" werden vaak aangevraagd als we ergens de muziek verzorgden. Op de eerste plaats staat hier Sharif Dean met Do you love me, 'n lied wat ik overigens niet bepaald 'n hit vond. In dit jaar waren ze nog niet zo bekend maar waren in opkomst met hun nummer "Ring Ring"... Bjorn, Benny, Agnetha en Frida. Maar 'n jaar later was de grote doorbraak toen ze het songfestival van 1974 wonnen met Waterloo onder hun nieuwe verzamelnaam ABBA... Agnnetha, Bjorn, Benny, Annifrid. Klik op het hoesje en luister nog 'ns naar Ring Ring... maar dan in hun eigen taal, in het Zweeds en dat is echt leuk om te horen.




DE GESCHIEDENIS VAN DE NEDERLANDSE POPMUZIEK


Deel 3


Veel mensen vinden het heerlijk om in het vissersdorp Volendam te zijn... nou ik niet, het stinkt er overal naar vis.. ruiken naar vis gaat nog wel, maar stinken naar vis moet ik niet hebben. Maar ik hou van Volendam omdat ze er ontzettende leuke band hadden die door vele wordt bestempeld als "Palingsound". Ik heb het altijd geweldige muziek gevonden...
The Cats waren de aanvoerders met hun close-harmony-zang. Ik denk dat heel nederland dit wel aansprak. Het resulteerde in twee nr 1-hits: Why en Lea. Maar er kwamen ook bands als Next One en Left Side. BZN kwam ook van Volendam maar was vroeger 'n hard-rock-band tenminste zo noemde men dat maar ze speelden geen hard-rock maar meer de ruige popnummers als "Sweet Silver Anny". Toen werd het ook wel Paling-pop genoemd. The Cats hadden veel succes met bijna al hun singles die ze uitbrachten. Ook hadden ze vaak tournee's door Duitsland en zelfs in Indonesia. Ik heb ze 'n paar keer live gezien terwijl ik niet hou van live-muziek, een keer bij van Oosterhout in Lierop... Ze probeerde ook de oversteek te maken naar Amerika maar dat werd steeds geen succes. Wel werden hun songs, Be my day en Rock'n roll opgenomen in Los Angeles. Van de Nederlandse popgroepen die in Ameroka 'n hit scoorden wat Shocking Blue met aan het hoofd de van the Motions afkomstige Robbie van leeuwen... hij schreef ook de grote hit "Venus". Doordat hij te maken had met twee platenmaatschappijen kon het gebeuren dat er geen groepsfoto op de hoes mocht komen staan. Mariska Veres had 'n geweldig stemgeluid wat overal te horen was... van Japan tot Alaska, van Amerika tot Lutjesbroek. Het nummer Venus was de voorloper van succes in Amerika... toen volgden Ma Belle Amie van de Tee-Set en van de George Baker Selection het nummer Little Green Bag. Dit laatste nummer vond ik zelf niet zo mooi... ik vond die andere allemaal veel mooier maar smaken verschillen. Ook Mouthe & McNeal gingen die kant op met hun How Do You Do en ook The Golden Earring met Radar Love... de Amerikanen spraken toen van de Dutch Wave. Maar er kwamen nog andere groepen die zich hadden laten inspireren door groepen als The Animals, The Pretty Things en The Rolling Stones... en een van die groepen was Cuby & Blizzards die 'n eigen kleurtje gave aan de blue's. Naast de vaste kern van Harry Muskee en Eelco Gelling maakte 'n jonge pianist forure, dat was in de beginfase van de bezetting, die jongen was Herman Brood. Nog meer groepen kwamen in ons land uit de grond maar ook met heel andere genres. Livin' 'Blues en in Rotterdam liet de Swinging Soul Machine van zich horen. De rock'n roll muziek kwam in de jaren 60 van the Bintangs. After Tea had Nederland al veroverd met hun hippie-lied: "Not Just a Flower In Your Hair". Klik hieronder op de foto van de Palingsound voor 'n leuke nummer van Left Side uit Volendam.






DE GESCHIEDENIS VAN DE NEDERLANDSE POPMUZIEK


Deel 3


In de vorige aflevering heb ik het als laatste gehad over Den Haag, de "beatstad" van Nederland. Twee jonge buurjongens, Rinus Gerritsen en George Kooymans hadden 'n bandje opgericht, the Tornado's. Die naam hadden ze gekozen na het uitbrengen van de hit Telstar van de toenmalige groep Tornado's uit Engeland maar werd later omgedoopt tot the
Golden Earrings. Hun debuutsingle was "Please go". Samen met the Motions met "Wasted Words" bereikte ze de top40 die nieuw was in Nederland en door Veronica werd bijgehouden. Het nummer van the Golden Earring dat in die hitlijst kwam was "That Day". Ook de bandjes als Sandy Coast en Q65 waren van oorsprong Haagse bands. Q65 werd vooral bekend door het schunnige zingen van zanger Wim Bieler. Een van de grote kopstukken van toen was zanger Robbie van Leeuwen. Hij was lid van de band the Ricochets samen met o.a. zanger Ruud van den Berg, later Rudy Bennett. Zij brachten het zover dat ze in het voorprogramma van the Rolling Stones mochten optreden. Tijdens dat optreden bestormde fans het podium en na 'n paar liedjes van the Stones werd alles afgeblazen. Een hele tijd later boekten van Leeuwen en Bennett succes met de nieuwe groep the Motions met hun hit Wasted Words. Nog altijd vind ik dit een van de mooiste nummers van de Nederlandse hitscene. Het nummer werd opgedragen aan Martin Luther King die in 1964 de nobelprijs voor de vrede kreeg. Vier jaar later werd Luther King in Memphis vermoord. Toen kwam de protestsong op de voorgrond... Bob Dylan was hiervan 'n voorbeeld in Nederland gevolgd door Armand. Zijn "Ben ik te min" werd 'n grote hit maar ook Boudewijn de Groot kwam in de hitlijsten met zijn "Meneer de President, Welterusten", en zijn hippieachtig nummer "Land van Maal en Waal". We kregen ook de Provo-beweging... het huwelijk van Beatrix en Claus werd verstoord door rookbommen, de groep the Outsiders shockeerde de wereld met lange haren en spraakmakend gedrag. Mensen hielden hun kinderen weg bij die nozems onderleiding van hun zanger Wally Tax. Hun platen werden uitgebracht door Willem Duijs die toch 'n goed presentator was in 'n "nette wereld"... het nummer Touch werd in Amerika binnengehaald als underground klassieker. Hair, de musical kwam je in Amerika al overal tegen. Zen was een van de populaire groepen in Nederland en George Kooijman ondekte het zangeresje Bojoura. Volgende keer gaan we over naar wat men in Nederland de "Palingsound" ging noemen en we gaan ook naar de succesgroep van Robbie van Leeuwen: Shocking Blue. Klik op de singlehoes van That Day en geniet nog maar 'ns. Heerlijk toen muziek nog muziek was....






KREK 45 JOAR GELEEJE




Dit is de top40 van Veronica van de week van 29 april t/m 6 Mei 1972... precies 45 jaar geleden nu en dat zou op zich niet zo heel speciaal zijn ware het niet dat ik toen juist op dat moment samen met ons Anneke 'n grammofoonplaatje winkeltje had in Someren-Eind.. ongeveer 'n jaar lang en toen zouden we overstappen naar Asten in het Midas Winkelcentrum maar door omstandigheden ging dat niet door dus zijn we maar weer gestopt. Maar als ik deze top40 zie dan denk ik toch met weemoed terug aan die geweldig mooie platen die er toen in de hitlijsten stonden... Als je dit ziet dan zou je zo weer terug willen in die muziek-tijd van toen. Welke mijn favoriete nummers waren? Memories van Earth & Fire, The talk of all the usa van Middle of the Road, Mama papa van Cardinal Point, Don't turn me loose van Greenfield & Cook, Born on the bayou van the Creedence C.R., Son of my father van Chicory Tip en Look wot you dun van Slade. Maar er stonden nog veel meer goeie songs in. Met the Secrets speelde we er ook 'n heel stel van waar we veel succes mee hadden. Klik op de hoesjes hieronder en geniet mee...











DE GESCHIEDENIS VAN DE NEDERLANDSE POPMUZIEK

Deel 2


Beginjaren 60 bevond de Nederlandde Popmuziek in 'n overgangsfase tussen de radio zoals wij die gewoon waren en het opkomende medium televisie, bekende tienersterren en de opkomst van de Nederbeat. De twee bekenste van toen ware Johnny Lion en Rob de Nijs die waren begonnen als leadzangers van rock'n roll groepen. Ze gingen nu proberen alleen verder te gaan met simpele maar goed in het gehoor liggende liedjes als "Ritme van de regen" en "Sophietje" en zo gingen ze op de solotoer. Bob Bouber die de oprichter was van de Amsterdamse kleinkunst en acteur was ging op de muziektoer en stortte zich vol overgave op het Nederlandse lied en de Nederlandse popsongs. Hij deed het niet alleen maar ging samenwerken met de voormalige begeleidingsgroep van Rob de Nijs, en zo ontstond 'n nieuwe groep "ZZ en de Maskers" en hun eerste nummer werd 'n klein hitje... "Ik heb genoeg van jou". Het werd de eerste Nederbeatplaat. Eerder had de begeleidingsgroep de Maskers de herkenningsmelodie gemaakt voor Noordzee TV, de illegale zender die enkele maanden vanaf het REM-eiland uitzond vlak bij de kust van Zuid-Holland. Bob Bouber had zo zijn eigen ideeen, hij brak met de traditie van de andere die bekende nummers vertaalden en in het Nederlands uitbrachten. Hij richte 'n groepje op: "Het", die het nummer "Ik heb geen zin om op te staan" uitbrachten. Bouber was inmiddels weg bij de Maskers en kwam met nieuwe dingen... Ook John Lamers kwam met 'n liedje waar 'n kinderkoor de achtergrond zang leverden: "Ik bewonder jou", bij iedereen wel bekend. Vanaf 1964 raakte Nederland in de ban van the Beatles, en voerden de hitparade aan met "I want to hold your hand" en met "She loves you". De tieners die in hun ban geraakte namen allemaal hun kapsel, het beatje kapsel... de langere haren. Voor mij was het niet mogelijk toen want ik moest in dienst, bij het leger, en daar waren lange haren toen nog taboe. Ooit vroeg 'n jounalist aan een van the Beatles: Wanneer ga je naar de kapper? en deze gaf als antwoord: We zijn gisteren nog geweest. De wereld was veranderd met de komst van de vier "kevers" uit Liverpool. In juni 1964 kwamen ze naar Nederland en meer dan 100.000 fans waren getuigen van hun rondvaart door de Amsterdamse grachten. Ze verzorgden twee concerten in Blokker maar voor mij waren dit niet the Beatles... drummer Ringo Star was geveld door 'n keelontsteking en werd nu vervangen door de gelegenheids invaller-drummer Jimmy Nicholl. Nee voor mij is het nooit geweest wat ik had verwacht... ik vond het niet de echte Beatles. Iedere Nederlander die enige bekendheid genoot wierp zich op de nederbeat... en de groepjes bestonden veelal uit bas, sologitaar, rhythme gitaar en drum. In Amsterdam kwam Johnny and the Cellar Rockers voor de dag die nummers copieerden van the Beatles: All my loving van the Beatles werd Close your eyes. The Cellar Rockers bleven niet lang bestaan maar een van hen Jan Akkerman bleek 'n gouden toekomst tegemoet te gaan. Hij voegde zich bij the Hunters waar Akkerman uitblonk met zijn snelle gitaarriedels in hun nummer "Russian spy and I". Bij de opkomt van de Nederbeat werd duidelijk dat den Haag de Beatstad Nummer 1 zou worden... volgende keer meer hierover met de buurjongens Gerritsen en Kooymans. Jaja bekende namen in ons land. Klik 'ns op the beatles?



DE GESCHIEDENIS VAN DE NEDERLANDSE POPMUZIEK


Deel 1


Hee, heeee!, HEEEEEE....!! Wie rond 1960 nog niet veel wist van de popmuziek zoals sterren van toen net als Little Richard en Gene Vincent moet bij de plaat van "Kom van dat dak af" toch bijna achterover zijn gevallen van het geluid en geschreeuw waarmee de plaat begon. Nederland had toen ook al zijn tienermuziek die doorgaans rustig was en niet zo brutaal als deze plaat van Peter en z'n Rockets. Het was hun eerste plaatje en zelfs bij de platenmaatschappij vroeg men zich af of het wel de bedoeling was dat 'n nieuwe groep zo 'n plaat op de markt wilde brengen. Je hoorde die schetterende saxofoon, de flitsende piano en 'n stem die normaal "aan is de boot" moest zingen, maar nu "aan is de boot-uh" zong en je kon duidelijk de dingen horen die bij de Amerikaanse platenindustrie behoorde... De 18-jarige Koelewijn die onderweg was naar zijn woonplaats Eindhoven kreeg in de trein het idee voor deze voor Nederland opmerkelijke Rock'n roll stijl. Hij luisterde in die tijd vaak naar de radiozender voor de Amerikaanse soldaten die in Europa gelegerd waren en daar kende hij Elvis van, Bill Haley en Chuck Berry. Nederland kende wel de muziek van de Indo groepen in ons land die flitsende opvoeringen gaven van hun optredens. Koelewijn en z'n vrienden werden er bekend door met hun Kom van dat dak af, al vond Peter dat die uitvoering goed genoeg waar voor toen maar in de jaren 70 niet voldeed aan het toenmalige geluid. Hij nam het opnieuw op maar dat vind ik persoonlijk niks. Ik hou van die ouwe uitvoering net als zijn liedjes die hij toen uit bracht: "Laat me los". Ik hou van zijn liedjes van toen: De mooiste, Oh Marijke, en andere als De hele stad is gek en dol, 24.000 kussen, Doe maar net alsof Irene en Ga Peter Ga... geweldig mooi maar dan wel de ouwe uitvoeringen. Nog iemand uit Eindhoven kreeg bekendheid maar die zong covers van cowboy-liedjes... Ria Valk zong o.a. Rocking Billie, Tommy uit Tennessee en Jij moet gaan, liedjes die het in ons landje geweldig goed deden. De Indische rockgroepen deden het ook goed en de beste van toen waren the Tielman Brothers, Andy, Reggy, Phonton en Loulou Tielman. Nederland keek bijna alles af van de Amerikanen.. de bekende Everly Brothers werden in Nederland "gecoverd" door the Blue Diamonds. Het duurde even voordat ze bekendheid kregen.. Hun Ramona werd 'n grote hit... ruim 250.000 exemplaren werden er van verkocht.. Nederland had zijn popmuziek... volgende keer meer hierover. Klik op de platenhoes hierboven en je hoort en ziet "Speel die dans", ook 'n hit van Peter en z'n Rockets, de ouwe orginele uitvoering en dat is voor ons weer "Terug in de tijd".




DE GESCHIEDENIS VAN DE NEDERLANDSE POPMUZIEK


De voorgeschiedenis:


Ik ga dan nog maar 'ns terug naar m'n eigen jeugd, ik was 15 jaar... Als we met vrienden buiten liepen maakte we altijd gein... en als er iemand langs kwam gelopen riepen we: "He !!", de persoon keek dan naar ons en dan zeiden we: "Kom van dat dak af", terwijl we omhoog keken. Kom van dat dak waf was de eerste Nederlandse Pophit en het was in het begin 'n enorme kermishit. Jong en oud schreeuwde met de Eindhovenaar Peter Koelewijn mee. De song die voor het eerst in 1960 werd uitgebracht daar speelde Harry van Hoof de toetsen maar ook de gitaar. The Blue Diamonds waren toen al bekend met hun mooie song "Ramona". De twee broers uit Driebergen coverden de songs van the Everly Brothers die daar geen bezwaar tegen aantekenden. Met Ramona haalde ze zelfs de Amerikaanse hitlijsten, die Amerikanen waren verrast met deze Bijzondere bewerking van het liedje. In Eindhoven liep nog meer talent en Ria Valk werd op 'n Elvis-imitatie-wedstrijd dan wel tweede, ze kreeg drote bekendheid en maakte 'n mooie hit: "Rockin Billy" en dat was het begin van 'n hele reeks successen. Herman van Keeken zong zijn "Corinne Corinna", 'n cover van Ray Peterson naar de hoogste plaatsen in de toplijsten en the Jumping Jewels die als begeleidingsgroep fungeerden van Johnny Lion hadden 'n mooie instrumentale hit "Wheels". Daarin speelde Joop Oonk de basgitaar en zou later trouwen met Willeke Alberti. Op de Mulo zat Peter Koelewijn in de klas bij Anneke Gronloh... Ze won het cabaret der onbekenden, Johnny Hoes vertaalde 'n Duits nummer in het Nederlands en het werd Anneke's eerste hit: "Brandend Zand". Naar het voorbeeld van the Tornado's kreeg Nederland Rene and his Alligators. Dat leverde 'n prachtige hit op: "Telstar". In de eind jaren 50 was er in ons land 'n bandje genaamd Apron Spring, later omgedoopt tot de Maskers en was de groep achter van Rob de Nijs. Maar toen Rob's eerste hit kwam: "Ritme van de regen" waren zijn begeleiders the Lords. Johnny Kendall maakte 'n hit, "St James Infirmary" maar speelde later in de band achter Wallt Tax en het bekende orkest van Bert Kaempfert. Jan Akkerman had ook 'n eigen band Johnny and his Cellar Rockers. Ze hadden 'n hit en duelleerden om 'n plek in de hitparade met het nummer van the Beatles "All my loving"... De Maskers hebben een van de mooiste Nederlandse slownummers: "La Comparsa" en ze waren de begeleiders van Bob Bouber ofwel ZZ. Johnny Lion zong over zijn Sofietje wat meteen 'n hit werd. De zanger van the Daggers stapte over naar The Rocking Sensation Boys... wie hij was? Rein de Vries, de man van het liedje "Patsy". Voor de Indo-Rock zorgde in ons land the Thielman Brothers en kwamen uit Indonesie, een van hun hits was "Maria". Bob Bouber zong als ZZ en de Maskers "Ik heb genoeg van jou" naar de top tien in Nederland. Een van Nederland beste zangers vond ik nog altijd John Lamers... hij trad in Asten bij de Kroon regelmatig op met Cees and the Skyliners... Zijn liedjes waren echt mooi en leuk... We vergeten nooit zijn "Ik bewonder jou". Nederland kende met diverse artiesten van eigen bodem, ook 'n echte Vaderlandse Pop Muziek. Ik zal af en toe een van de bovengenoemde zangers, zangeressen of groepen voor het voetlicht halen... ik hou net als jullie van nostalgie en zeker wat de muziek betreft, mijn grote hobby net als deze website. Klik op het hoesje van Johnny Lion hierboven en luister en kijk naar zijn hit "Niemand Weet".












overleden
CHUCK BERRY




Charles Edward Anderson Berry is zijn naam voluit, hij werd geboren in St. Louis in Missouri op 18 oktober 1926 en overleed in St. Charles in Missouri op 18 maart 2017. Charles was bekend als Chuck Berry en was een Amerikaans gitarist, zanger en componist. Berry wordt beschouwd als de belangrijkste tekstschrijver van het rock & roll-tijdperk. Chuck Berry was een van de eerste leden van de Rock and Roll Hall of Fame in 1986. In 1982 werd hij opgenomen in de Nashville Songwriters Hall of Fame. Berry staat vierde op de lijst van beste songschrijvers uit de popmuziek die het tijdschrift Rolling Stone in 2015 publiceerde. Wat vond ik zelf zo goed aan hem? Zijn aparte stijl, zijn eigen image... en zijn meesterlijke gitaarspel. Zijn teksten waren bijzonder... Berry's eerste hit was in 1955: "Maybellene" is een van de eerste rock & rollnummers ooit. In de vier singles daarna leverde Berry scherpe kritiek op onderdelen van de Amerikaanse maatschappij: in "Thirty days" op de rechtspraak, in "No money down" op het systeem van op krediet kopen, in "Roll over, Beethoven" op de zogenaamde echte cultuur en in "Too much monkey business" op dat alles en nog wat. Na zijn eerste hit Maybellene kwam zijn volgende hit pas in 1957: "School day". De tekst ervan beschrijft in de tweede persoon hoe de jeugd het schoolleven als een juk ervaart en naar vrije tijd smacht. In "Sweet little sixteen" staat een meisje centraal dat gek is van muziek. Hierin gebruikt Berry de populaire traditie om plaatsnamen in de tekst te verwerken met het oogmerk dat luisteraars die daar woonden zich in het thema van het nummer zouden herkennen: They're really rockin Boston, In Pittsburgh PA, deep in the heart of Texas, and round the Frisco Bay, all over St. Louis, and down in New Orleans, all the cats want to dance with, sweet little sixteen. Veel nummers van zijn kand zijn gecoverd door beroemde artiesten die in hem 'n groot voorbeeld zagen... Maybellene (gecoverd door Elvis Presley, Carl Perkins en Simon & Garfunkel), Johnny B. Goode (Berry's bekendste hit: meegenomen door Voyager als kunstwerk en gecoverd door onder meer AC/DC, The Beatles, The Beach Boys, Green Day, Jimi Hendrix, Johnny Winter, Jerry Lee Lewis, Judas Priest, Led Zeppelin, Stray Cats, Elvis Presley, Prince , Status Quo, Sex Pistols, Grateful Dead en Peter Tosh), Rock and Roll Music (door onder meer The Beach Boys en een van de eerste opnamen van The Beatles), Sweet Little Sixteen (door The Beach Boys gecoverd met een andere tekst en beroemd geworden als Surfin' USA en door Normaal gecoverd met een andere tekst dan Wachten duurt lang), Roll Over Beethoven (gecoverd door Beatles, ELO, Stones, Jerry Lee Lewis en Status Quo), Carol (gecoverd door Stones en Status Quo en door Normaal als Oh Deerne), Little Queenie (gecoverd door Stones en Jerry Lee Lewis, School Days (gecoverd door onder meer AC/DC en The Beach Boys en kwam voor in The Simpsons), Come On (gecoverd door onder meer The Rolling Stones en New Adventures), Too Much Monkey Business (door onder meer The Beatles, The Kinks en Elvis Presley), Brown-eyed Handsome Man (door Buddy Holly en Paul McCartney), Memphis Tennessee (door Beatles, The Rolling Stones, Dave Berry, Elvis Presley, Faces en Johnny Rivers), Reelin and Rockin (door Dave Clark Five), You Never Can Tell (door Emmylou Harris)... en nog veel meer. Het nummer Bye Bye Johnny werd gecoverd door onder meer Status Quo die het nummer jarenlang gebruikte als afsluiter van concerten, ook The Rolling Stones gebruikte het nummer... Zijn grote hit Johnny B. Goode werd voor en op Johnnie Johnson geschreven. Om optredens te verlevendigen, maakte Berry op komische wijze gebruik van zogenaamde Hillbilly-wijsjes. Mede hierdoor werd hij door sommigen gezien als een countryzanger. Ook wist hij op deze wijze blank publiek naar zijn optredens te trekken. Dat was in de beginjaren 50 een prestatie, vanwege de rassenscheiding in de Verenigde Staten. Het allerberoemste werd Chuck Berry door op het podium zijn aparte loopje te laten zien: zijn beroemde "duckwalk" ontstond tijdens zo'n komisch Hillbilly-nummer. Ik vind veel van zijn liedjes echt grandioos... heerlijk en meeslepend... Chuck Berry werd 90 jaar. Klik hieronder op de foto van een van zijn hoezen... en luister, kijk en geniet van "Mister Rock & Roll" met Johnny B Goode.






ROCK'N ROLL UIT ZWEDEN

"Rok en Rol muzziek uit Zwede?", Och God Peer, dat zal me wat zijn. Ja het klinkt misschien raar maar ze hebben in Zweden echt nog wel meer als ABBA. Ik zal het je vertellen.... Ik was wat aan het zoeken over oldies etc. en toen kwam ik uit bij 'n liedje uit 1958. Echt lang geleden dus.. Ik luisteren en ik was verbaasd dat het zo lekker klonk... niet het sleperige van Little Richard maar 'n lekker tempo rijke eigen stijltje van ene Little Gerhard. Ik had er echt nog nooit van gehoord en ik verdiep me toch echt wel in gouwe ouwe muziek. En wat bleek... hij had nog meer van die nummers gezongen en ook die vond ik op youtube. Je begrijpt wel dat iemand die in 1958 'n hit had op dit moment geen jonge vent meer is en dat klopt ook. Maar hij mag er nog steeds zijn... op de foto zie je hem van toen en van nu. Wie is hij? Little Gerhard, is de artiestennaam van Karl-Gerhard Lundkvist, geboren op 17 Mei 1934 in Tillberga net iets buiten Vasteras en Gerhard is een Zweedse rockzanger. Zijn debuut in 1952 had hij in Amsterdam in de nachtclub Trocadero. Hij speelde in deze tijd accordeon en gitaar . Later verhuisde hij naar Stockholm, waar hij door het winnen van amateur-wedstrijden in het midden van de jaren 1950 het succes als rockzanger kreeg. Hieronder staan wat hoesjes van zijn liedjes die hij zong, helemaal links vind ik zijn mooiste. V.l.n.r.: 1: Ring-A-Rockin', 2: What You've Done To Me, 3: The Big beat, 4: Maar als je wil lachen, dat kan ook, klik dan op het hoesje helemaal rechts... de uitvoering van "the last of the Mohikans" maar op z'n Zweeds...






TOEN DE TOP40 NOG SCHON WAAR



Het geeft me weer dat heerlijke muziekgevoel van vroeger... toen de muziek nog echt muziek was en nummers niet werden verkracht door de electronica. Dit is de top40 van maart 1972, 45 jaar terug in de tijd dus. En voor mij waren het niet allemaal goeie nummers maar die ik hier uit deze lijst mooi vond? op 37 American Pie, op 32 Holy day, op 29 How do you do, op 10 Son of my father, op 9 L'avventura, op 8 I just can't help believin, op 4 Look wot you dun, op 3 I saw you, op 2 Sacramento maar de mooiste voor mij was op 13 van de Bee Gees - "My world". Ieder zijn smaak want nummer 1 Poppa Joe vond ik niet mijn style. Het was even na carnaval en daar stonden nog wat nummers van in: Komm gibb mir deine hand en Schone Maid, Olleke Bolleke en Wat heb je gedaan daan. Ook enkele Nederlandstalige hits van toen waar ik niet zo weg van was... zoals: Als het om de liefde gaat en 'n man mag niet huilen en toch dat laaste nummer van Jacques Herb hebben we met the Secrets nog wel gespeeld. De hoogste binnenkomen van Nederlandse bodem vond ik trouwens ook wel goed: Inkpot van Shocking Blue. Dan stond er op 38 'n song van the New Seekers en ik weet niet of daar toen het in Asten geboren zangeresje Louisa Wisseling al bij zat. Louisa maakte jaren deel uit van the New Seekers. The Beatles stonden ook in deze lijst met All together now maar persoonlijk vond ik het geen mooi nummer. Om nog 'ns aan te geven dat er duizenden en duizenden mooie nummers zijn gemaakt in vroegertijd laat ik je nog 'ns genieten van een van mijn favorieten van vroeger... the Moody Blues met Nights in white satin.




(in memoriam)
PETER SKELLERN

Hij had eigenlijk als solozanger maar een echte hit, dat was in 1972, deze Peter Skellern. Peter werd geboren in het Engelse Bury op 14 maart 1947 en is overleden op donderdag 17 februari 2017. Hij was een Brits singer-songwriter en pianist. Ik had in 1972 'n klein grammofoonplaten winkeltje in Someren-Eind en daarom kan ik me die hit nog zo goed herinneren. Skellern behaalde zijn grootste succes in de beginjaren 70 met de single "You're a lady" uit 1972. Zowel in België als in Nederland wist dit nummer tien weken in de hitparade te blijven, met een nummer-2-notering als hoogste resultaat in Nederland. In het Verenigd Koninkrijk eindigde het op plaats drie, in de Verenigde Staten op plaats vijftig. Dit wist hij later niet meer te evenaren. Al volgden er nog wel enkele singles die bleven steken in de tipparade in Nederland, die haalden de top40 niet, zoals "Roll away" in 1973) en "Hold on to love" in 1975. In het buitenland scoorde het laatste nummer beter met een veertiende plaats in de Engelse hitlijsten. In 1978 had hij nog 'n redelijke single "Love is the sweetest thing" maar die kwam hier niet meer in de hitparades voor. In latere jaren bleef Skellern muziek maken. In 1984 richte hij de semi-klassieke muziekgroep "Oasis" op, waar onder andere Julian Lloyd Webber en Mary Hopkin deel van uit maakten. Hun debuutalbum, gewoon genaamd Oasis, bereikte plaats 23 in de UK Albums Chart en werd beloond met een zilveren plaat. De geplande tournee moest echter afgezegd worden nadat Hopkin ziek werd. Kort daarna ging de groep uit elkaar. Skellern heeft daarnaast diverse titelsongs geschreven en/of gezongen voor Engelse televisieseries als Billy Liar in 1973 en Me and My Girl in 1984. Maar dan komt het toch wel rare aan deze sympatieke zanger en componist. Peter wist dat hij ernstig ziek was... hij overleed aan kanker. Een paar maanden geleden, voor zijn dood werd hij nog tot priester gewijd. Klik hieronder op de hoesje en je hoort zijn enige grote hit met 'n leuke clip... "You're a lady"....






OP DE ZULDUR




Ik kom niet zo vaak op de vliering, op de "zuldur" want daar hebben we nog vanalles maar ik weet het gewoon niet meer staan als ik iets moet hebben, vandaar. Ik vraag Annie of ons Nancy meestal als er iets moet liggen wat ik nodig heb. Nu zag ik 'n paar dagen geleden op facebook 'n vraagje naar Gouwe Ouwe LP's en ik dacht ik ga nog 'ns kijken boven want die staan vooraan ergens. En jawel ik vond nog die platen die ik vroeger gebruikte toen ik muziekcassettes verhuurde aan de horeca en daar mijn banden mee vulden. En toen kwam ik ze weer tegen... de hele serie van de 60's, 70's en de 80's, dubbel LP's. Puntje gaaf... en ik weet dat ik die hele serie ook op cd heb maar als je dan met 'n stapeltje LP's naar beneden loopt, krijg je toch weer die jaren 60 kriebels. Ik de pickup aangesloten, plaat erop... en de naald geeft haar geluid nog... heerlijk als je ziet hoe de oude Philips pick-up groefje voor groefje afsnoorst en het geluid weergeeft wat ik jaren niet meer heb gehoord... Op dit moment lossen the Monkees met "the last train to Clarksville", Sam the Sham and the Pharaohs af met Wooly Bully. Zojuist hoorde ik van dezelfde plaat al the Byrds met "All I really wanna do" en Jackie Wilson met "Reat petite"... Aan de andere kant van de plaat staan o.a. the Kinks, Searchers, Yardbirds, Fortunes, Dave Berry en Chris Andrews.. die laatste met "Yesterday man". Eindelijk heb ik weer muziek die ik graag wil horen... ik heb aan de pc 'n harde schijf hangen met 132 gigabite muziek... de hele top van 1950 tot 2017 want ik haal nog iedere week de top40 binnen, en de Amerikaanse Billboard ook van 1950 tot nu, maar dat valt helemaal in het niet bij mij ouwe pick-upje met het onovertreffelijk geluid van de langspeelplaten... Remember the 60's. Ik keek nog 'n naar de advertentie van gouwe ouwe gevraagd op LP. Nee jongens... "ik doew ze nie weg", dat gaat gewoon niet... dit is nostalgie die me echt raakt... heerlijk, ik heb weer 'n fijn avondje beleefd... ouderwets lekker. Wil je nog zo'n echte lekkere horen? Klik op het singletje in het midden... die doet je zeker denken aan Radio Noordzee Internationaal want het werd door Brian McKenzie als tune gebruikt voor het oudejaarsprogramma en bij Radio Veronica werd dit nummer de tune van de Veronica drive in show. De versie die Radio Veronica gebruikte was een bewerking van het origineel uit 1968, The Horse van Cliff Nobles.




BESTE VAN DE JOARE 60




Als ik ergens iets lees over muziek van de jaren 60 dan ben ik meteen nieuwsgierig en wil er ook het fijne van weten. Ik las ergens op internet, kan wel op facebook zijn geweest, dat je mee kon doen met de samenstelling van de beste 200 hits, de echte muziek dus, uit de jaren 60. Ik was meteen verkocht... ik meteen die pagina zoeken waar ik mijn stem uit kon brengen.. Nu mag je daar 20 songs uit kiezen die jij de beste vind en ik had m'n lijstje zo klaar. Het fijne is dat ze er onder de letters van het alphabet onder elke letter de beste nummers van toen hebben staan zodat ze je geheugen weer 'ns opfrissen en niet te lang hoeft na te denken. Kijk de jaren 60 is eigenlijk mijn muziek... ik was 'n tiener... in 1960 was ik 15 jaar oud en ik hield ontzettend veel van die muziek. Ik mocht bij de Vossenhoek van Thieu en Mien Vossen de platen altijd uitzoeken voor in de jukebox. Als ik nu muziek op zet is het meetal van de jaren 60 en 70, maar veelal de "sixties". Wil jij ook mee doen dan klik je op de aankondiging hierboven en via de aangehechte link kom je op de site om te stemmen. Ik wil jullie mijn lijstje wel laten zien... maar eigenlijk zijn er nog veel meer nummers die ik erbij had willen hebben... maar als die top 200 straks wordt uitgezonden zullen die songs die ik mooi vind er zeker ook bij zitten. Hieronder staat mijn top 20 en kan ik wel vertellen welke mijn onbetwiste nummer een is: "Nights in White Satin" van de Moody Blues. Als ik die titels allemaal weer zie staan krijg ik weer die kriebels...





KARRIEKATURE




Caricaturen hebben me altijd aangetrokken en dan vooral van die bekende en beroemde personen. Ik weet nog dat die vroeger al in de krant stonden en ik knipte die dan uit en bewaarde die nadat ik ze had ingeplakt in 'n schrift. Ja mensen, je weet hoe ik ben... weer kwijtgeraakt, helaas. Daar stonden trouwens geen zangers of zangeressen in maar staatshoofden van toen... Konrad Adenauer van Duitsland, Dwight Eisenhower van Amerika, Charles de Gaulle van Frankrijk en Gamal Nasser van Egypte behoorden tot mijn verzameling. Nu staan er duizenden en duizenden op internet maar ik heb er hier 'n stel bijeen gezet die ik leuk vind. Natuurlijk zijn Mike Jagger en Tina Turner door hun grote mond altijd de uitspringers... druk maar op het plaatjes voor een van de mooiste songs van the Rolling Stones waar Jagger de zanger van is. Come on, dat was in 1963 het allereerste nummer wat ze uitbrachten, 'n cover van Chuck Berry.



GIETAREN




Als gitarist wordt je toch gek als je dit ziet... Honderden gitaren hangen te wachten op de muziekliefhebber die graag 'n gitaar wil hebben en iemand die toe is aan 'n nieuwe gitaar. Ik ga nog even terug naar vroeger want daar is deze website voor... Ik kocht mijn eerste gitaar tweedehands zoals jullie wel weten maar mijn volgende gitaar kocht ik in Someren bij Wim Bakermans. Wim Werkte toen ook bij Deurenfabriek Berkvens in Someren net als ik en we hadden vaak contact over muziek. Ik ging op 'n dag kijken in zijn winkel... rechts verkocht hij rookartikelen en links was 'n kleine ruimte voor de muziekinstrumenten. Daar had hij 'n stuk of zes gitaren staan, 'n paar accordeons en verder verkocht hij snaren, muziekstandaardjes etc. Ja keuze had je niet veel in gitaren... mijn keuze was snel gemaakt en ook Henk van de Waarsenburg, mijn maat van toen kocht er 'n gitaar... hij had nog de keuze uit vijf... Toen ik uit dienst kwam kocht ik tweedehands 'n mooie gitaar van 'n Duitse schipper die geld nodig had voor 100 gulden. Ik heb die gitaar nog altijd, doe ik ook niet weg. Toen ging ik bij the Secrets en moest overstappen naar basgitaar... kocht bij de Muziekfontein van Smeelen-Hagelaar in Asten 'n goedkope basgitaar... 'n........ Na 'n jaartje Secrets zagen we wel dat we best 'n succesformatie hadden, kregen het steeds drukker dat was net in de tijd dat Frans Seuren stopte als bassist bij the Rocking Shadows. Hij had 'n Hagstom basgitaar en 'n dynacord basversterkertje met box van dynacord. Maar later wil je toch wat meer vollume en betere klank en die kwam er want ik kocht van Jan van Veghel uit Liessel zijn basinstallatie over... London City Bassman. Geweldige versterker met bassbox die ik heb verkocht nadat ik was gestopt maar waar ik tot op de dag van vandaag altijd spijt heb gehad. Ik bouwde samen met 'n kenner mijn Avora gitaar die ik van die Duitse schipper had gekocht om tot basgitaar en daar heb ik denk ik zo'n jaartje of 14 op gespeeld... De "gitaarhals" die ik gebruikte kwam van de Hagstrom gitaar af. Op de foto zie je de omgebouwde gitaar met op de achtergrond de London-City tijdens 'n kermisoptreden bij Jan van Hoek. Toen ik ben gestopt met muziek maken heb ik alles weer terug gebracht in de oude staat... en nog altijd heb ik de oude Ivora gitaar en ook hangt hier de Hagstrom vlak naast de computer waar ik de hele dag zit. Toen ik later met Jan van Eijk samen als 2Old ging optreden kocht ik 'n leuke nieuwe basgitaar, 'n Kerper. Ook die staat vlak bij me op 'n standaardje... maar ik denk dat ik die wel ga verkopen... gebruik hem toch nooit meer denk ik. Ja gitaren zijn voor mij de mooiste instrumenten... en als ik de foto boven bekijk dan ben ik weer wild enthousiast... Peter Michiels, de sologitarist van o.a. Rocking JoJo & the Red Angels komt wel 'ns hier om wat bij te buurten over vroeger... ik ben 'n grote fan van hem... ik hou van zijn gitaarmuziek en hij bracht mij 'n paar opnames van solonummers die hij had ingespeeld... ik zal je mee laten genieten dus klik maar op de foto's voor de desbetreffende gitaar solo's. Links: "Guitar Boogie", Midden: "Ydille" en Rechts: "Moonshot".....





In Memoriam
PETER SARSTEDT

Peter Eardley Sarstedt werd geboren in Delhi op 10 december 1941 en is zondag 8 januari 2017 overleden en was een Brits singer-songwriter. Hij was getrouwd met Jill Wall. Veel hits had hij niet deze Indiase zanger. Toen ik bij the Secrets speelde hadden we veel succes met zijn enige echte hit die wij toendertijd ook speelden, gezongen bij ons door Henk Kessels die dat deed alsof hij het zelf had gemaakt. Peter Sarstedt werd geboren in India, waar zijn ouders werkten voor het Britse bestuur van de toenmalige kolonie. Maar in 1954 verhuisde de familie naar Engeland. Sarstedt was een broer van de zangers Robin Sarstedt en Richard Sarstedt. Peter scoorde meteen aan het begin van zijn carriere deze wereldhit in het begin van 1969, "Where do you go to my lovely". Het was 'n song die ik nog altijd een van de mooiste liedjes ooit vind. Het lied over een meisje van arme komaf dat zich opwerkte tot lid van de Europese jetset, het was een nummer 1 in veertien landen. Hetzelfde jaar had hij een bescheidener succes met Frozen Orange Juice. Hij bleef optreden en nieuwe albums uitbrengen, maar het succes van zijn eerste hit wist hij niet te evenaren. Het gebruik van "Where do you go to my lovely" in de films Hotel Chevalier en The Darjeeling Limited van regisseur Wes Anderson zorgde in 2007 voor een opleving in de loopbaan van Sarstedt. In 2013 verscheen zijn laatste album Restless Heart. Hij won ook ooit 'n Ivo Novello Award. Hij overleed 75-jarige leeftijd. De laatste jaren van zijn leven leed Sarstedt aan de ziekte PSP en verbleef hij in een verzorgingstehuis. Zijn enige hit werd later nog 'n keer vertolkt door de groep "Right Said Fred" en ook werd het nummer in het Nederlands gezongen door Armand. Ik wil hier graag even bij zijn overlijden stil blijven staan, gewoon omdat het liedje ons zoveel succes opleverde in de begin jaren 70.... Klik op het middelste hoesje om het prachtige lied nog 'ns te horen. Geweldig mooi...






overleden
GEORGE MICHAEL


Ik vond enkele van zijn nummers wel mooi maar hij behoorde niet tot mijn favorieten, dat neemt niet weg dat hij 'n klasse-artiest was en vele fans had die van hem hebben genoten en van hem hielden.
George Michael, geboren als Georgios Kyriacos Panagiotou in East Finchley, Londen, 25 juni 1963 en overleden in Goring-on-Thames op 25 december 2016. De partner van George Michael, Fadi Fawaz, vond de zanger overleden 's morgens vroeg in bed. Fawaz schrijft dat Michael vredig in zijn bed lag. "Het is een kerst die ik nooit zal vergeten, mijn partner dood in bed vinden. Ik zal je altijd missen." Michael Lippman, de manager van Michael, zei eerder dat de zanger door hartfalen is overleden. Hij kreeg een telefoontje waarin hij op de hoogte werd gesteld van de dood van Michael. "Ik ben er helemaal kapot van." De zanger kampte een groot deel van zijn leven met een drugsverslaving. Het jaar 2006 was wat dat betreft een dieptepunt voor Michel: hij werd gearresteerd voor drugsgebruik, veroorzaakte een ongeluk toen hij dronken achter het stuur zat en werd bewusteloos gevonden in zijn auto. Wham-lid Ridgeley reageert bedroefd op het overlijden van zijn jeugdvriend. "Mijn hart is gebroken door het verlies van mijn geliefde vriend." Ook andere beroemdheden reageren in de nacht van zondag op maandag geschokt op het overlijden van Michael. Hij was een bekende Britse popzanger. Michael was een van de succesvolste zangers uit de jaren 80 en 90. Hij won twee Grammy's en verkocht meer dan 100 miljoen platen wereldwijd. Door dit succes was Michael gemeten over twee decennia, van 1984 tot 2004, de meest gespeelde artiest op de Britse radio. Michael stond zeven keer op de eerste plaats in de Nederlandse Top 40 met Wham was dat tweemaal, tweemaal als soloartiest, tweemaal in duet met een andere artiest en eenmaal met het liefdadigheidscollectief Band Aid. Een van de mooiste nummers van hem was het Kerstnummer... "Last Christmas"... helaas is dit op hem van toepassing geweest. Muziek minnende fans zullen hem missen...





EN MER DROME

Ik neem je nog 'ns mee naar vroeger... op de radio was de uitzending van de voetbalwedstrijd Nederland - Belgie... de uitslag weet ik al niet meer maar als we buiten gingen liepen tientallen kinderen gelijk de plak op bij van Goch, er werden goals gemaakt, 'n jas of trui fungeerde als doelpaal. Iemand had wel 'n bal bij zich en er werden twee teams gevormd door "af te treije". Dan begon de wedstrijd als op de radio... ik bedoel maar, we "droomden" even dat we echte voetballers waren, we speelden Nederland - Belgie gewoon na... Ik was veertien jaar en had mijn eerste gitaar, 'n spaanse, gekocht bij Loomans de vrachtrijder op de hoek Lindenstraat en Prins Bernhardstraat... waar later bar Fungus kwam, Zwagers ooit zat en nu 'n eethuis is. 40 gulden koste het ding maar hij speelde fijn. Haalde les bij Lenie van de Burg in de Burg. Frenckenstraat ter hoogte van wat nu de ingang van de Midas is. Elke zondagmiddag ging ik daar naar toe... 9 weken, 9 keer 'n gulden. Toen had ik mijn lessen gehad, de rest leerde ik van kijken naar anderen en proberen, veel proberen tot de toppen van mijn vingers akelig zeer deden. Ik nam de gitaar mee op kamp naar Nieuwenhagen met de KWJ.. speelde op de culturele dag in Helmond in het Sobrietas-gebouw. Ik droomde van "op de buhne staan". Mensen vermaken... mijn eerste liedjes? Jaja in Barcelona van de Wilmari's , Op 'n kangeroe eiland van het Coctail Trio en Va Bene van Peter Kraus. Ja zelfs 'n Duits nummer zat erbij. Op de kleine foto een van mijn eerste optredens met die eerste gitaar, het liedje? Waarom zijn wij nooit op zaterdag vrij, het was bij Berkvens op de feestavond toen wij toendertijd nog op zaterdagmorgen moesten werken. Later speelde ik liedjes van the Everly Brothers en the Blue Diamonds. Ging op talentenjacht in Helmond, Deurne en Eindhoven. In Deurne won...... Lenny Kuhr. Ik werd zevende met 'n liedje van John Lamers: "ik wil 'n kusje voor 'n klusje van m'n lieve schat"..... Ik droomde van 'n carriere... ik droomde van het hieronder staande. Och, weet je, het is er nooit van gekomen maar ik heb er nooit wakker van gelegen. Ik heb geen ster en ik ben geen ster maar vind het wel leuk om mensen te vermaken met m'n eigen teksten op bekende melodietjes die gaan over "vruuger en da wil ik vurlopig zo haawe". Klik op mijn foto voor Va Bene van Peter Kraus.





SHADOW(S)




Leveranciers van wat voor spul ook spelen meteen in op de populariteit van iets. Kwam er woensdag iets op tv over vitamine B, dat het goed was om hier pilletjes voor te nemen omdat ons lichaam iets te weinig aanmaakt, 'n dag later kreeg ik in m'n mail al 'n
aanbieding van kruidvat van deze pillen. Ja dat gaat snel... kijk ik vandaag naar 'n airfryer-pagina... de dag later staat er bij facebook heel zeker reclames over de airfryer. Als 'n lopend vuurtje wordt je nagecheckt en achtervolgt. Vroeger was dat ook al zo... Hier is de advertentie van gitaren. We hadden eerder al de manhattan gitaar, 'n prulding van niks, maar die werd aangeprezen omdat de naam Manhattan de mensen wel aansprak maar dat was niet alles. De firma keurkoop kwam met nog iets nieuws, 'n gitaar bedoel ik. Ze noemde hem "shadow". Fantastisch goed bedacht want op dat moment waren the shadows erg populair. Hun gitaarsingletjes werden met duizenden verkocht in de platenwinkels. En welke tiener die graag gitaar zou willen leren spelen wordt niet "geraakt" door het woord Shadow als het om gitaren gaat. Nee de leden van the Shadows hadden hier niks mee en er werden daar ook geen foto's van bij geplaatst. En de gitaar Peer? Nou ik weet het niet, heb er nooit op gespeeld maar het zal ook wel weer zo'n ding zijn geweest net als de Manhattan. Prulrommel, toch wil ik je wel iets van de echte Shadows laten horen... maar die gitaren klonken wel iets beter als de shadow. Klik maar boven op het hoesje.



ROMMEL VAN DE BIETELS



De vier boys uit Liverpool gaven er niks om want het leverde allemaal geld op en gratis reclame. The Beatjes waren over de hele wereld populair en ik vond ze zelf ook geweldig... zelfs ik ging mee in de rage rond the Beatles. Ik kocht bij Jan van Baar 'n Beatle-jasje... je wee wet met ronde hals en zonder kraag en ik had 'n paat beatje-laarsjes gekocht.. die waren best leuk en niks aparts om aan te doen alleen dat ze 'n klein hakje hadden en tot over je enkels kwamen. Toch was er in die tijd vanalles te koop, allemaal goedbedoelde rotzooi maar de handelaars wilden allemaal hun graantje meepikken. van kammetjes tot hairspray, van klokken en horloges tot parfum en van glazen tot sigarenbandjes om maar wat te noemen... Die klok vond ik wel leuk om te hebben maar de rest? rommel. Klik maar op het plaatje dan hoor je nog 'n hit van hun, "Youve got to hide your love away"...



DONOVAN


Ik heb het eigenlijk nooit tegen iemand verteld maar toen ik jonger was droomde ik er van om muziek te kunnen maken zoals Donovan... Hij was 'n jaartje jonger als ik.
Zijn naam was Donovan Philips Leitch en werd in Glasgow, in Schotland op 10 mei 1946 geboren, maar werd bekend onder de naam Donovan. Hij is een Schotse singer-songwriter die populair werd in de jaren zestig. In die tijd werd hij met zijn aan folk verwante popliedjes beschouwd als "het Britse antwoord op Bob Dylan", maar zijn liedjes waren veel anders waardoor Donovan aansluiting vond bij de hippiebeweging uit die tijd. Ik vond die jongen 'n geweldige stem hebben en op mijn slaapkamer in de Rozenstraat had ik diverse postertjes van hem hangen.. doe man met dat petje op. Hij maakte 'n stel geweldig mooie nummers, zijn eerste single "Catch the Wind" vind ik een van zijn mooiste maar ook zijn volgense waren geweldig... "Colours" en "Universal Soldier"... sloegen geweldig aan bij het grote publiek en ook bij mij... nog altijd vind ik het geweldige liedjes. Later in 1966 volgde nog "Sunshine Superman" en in 1967 het prachtige "Mellow Yellow". Donovan is sinds 1970 getrouwd met Linda Lawrence, de ex van Rolling Stone Brian Jones. Hij is de stief- en adoptievader van hun zoon Julian Brian Jones. Ook heeft hij twee kinderen met Linda, Astrella Celeste en Oriole Nebula, en twee kinderen met zijn ex Enid Stulberger, Donovan Leitch jr. en Ione Skye, die beide acteur zijn geworden. Hieronder enkele hoesjes van zijn bekende platen. Klik op het singlehoesje hierboven van "Catch the wind" en je wordt doorgestuurd naar you-tube voor dat geweldige nummer uit 1965. Rechtsboven 'n schilderij gemaakt door onzen Henk die nog altijd op m'n kamer hangt waar ik de hele dag aan de pc zit...





GINNE NOSTALGIE




Ik zet het hier bij nostalgie neer maar ik hoop dat jullie ook vinden dat het hier eigenlijk helemaal niet hoort. Het gaat n.l. over zwarte Piet en dat moet geen nostalgie worden... die moet blijven zoals hij is... zwart en aan de zijde van Sinterklaas, af uit. Nu worden die tegenstanders elke dag terecht flink door het slijk getrokken met z'n onzin over racisme etc. en dan in het bizonder die domme gans Sylvana. Nu kwam er op facebook dit liedje voorbij en dat wilde ik jullie Himmelliefhebbers niet onthouden. Ik had het kunnen delen op facebook maar dan bereik ik niet alle Himmelliefhebbers dus doe ik het hier nog maar 'ns. Klik boven op de foto van de Pieten en je wordt doorgestuurd naar you-tube enb je kan het leuke liedje beluisteren en bekijken... echt leuk gemaakt en? "De waarheid als 'n koe"...



IN MEMORIAM
LEONARD COHEN


Leonard Cohen werd geboren in Westmount, Montreal op 21 september 1934 en n u is bekend gemaakt dat hij is overleden in Los Angeles, Californië, op maandag 7 november 2016. Cohen was niet alleen 'n Canadese folkzanger-songwriter en schrijver maar hij was ook een dichter, hij had grote hits met onder andere Suzanne, Hallelujah en So long Marianne.
Ik heb hem altijd 'n fantastische zanger gevonden met zijn aparte stem en vooral om zijn prachtige teksten. Hij was nog maar 'n tiener toen hij gitaar leerde spelen en samen met andere richte hij 'n country/folk band op: The Buckskin Boys. Hij debuteerde in 1956 met Let Us Compare Mythologies. Reeds in 1961 was hij in Canadese poëziekringen een bekende naam. Hij kreeg een studiebeurs die hem in staat stelde zich terug te trekken op het Griekse eiland Hydra, waar hij tevens Marianne Jensen ontmoette, het meisje waarvoor hij "So Long, Marianne" schreef en op dat eiland schreef hij vele andere van zijn liedjes. Daarna verschenen de poëziebundel Flowers for Hitler in 1964 en zijn twee enige romans The Favourite Game in 1963 en Beautiful Losers 1966. Veel later in 2006 verscheen zijn poëziebundel Book of Longing. Liefde voor folkmuziek bracht hem ertoe zelf de gitaar ter hand te nemen. Na 1966 concentreerde hij zich vooral op het schrijven van popsongs. Judy Collins nam een van zijn songs op en het werd meteen een hit: Suzanne, echt 'n prachtig nummer. In 1967 ging Cohen naar de VS. In datzelfde jaar verscheen zijn debuutalbum, Songs of Leonard Cohen. Hij vestigde een reputatie als singer-songwriter met nummers als Suzanne, Everybody Knows, The Tower of Song, Famous Blue Raincoat en First We Take Manhattan. Hoewel hij albums bleef maken, verdween hij eind jaren 70 en tijdens de eerste helft van de jaren 80 wat uit de belangstelling. Vanaf 1986 herleefde de belangstellingen in 1988 was Cohen volledig terug met het album I'm your man, het bestverkochte Cohen-album sinds jaren. Cohen bracht af en toe tijd door in een boeddhistisch klooster, en werd in 1996 officieel ingewijd als boeddhistisch monnik. Vlak na zijn 70ste verjaardag bleek zijn ex-vriendin en zaakwaarneemster Kelley Lynch al zijn pensioengeld verduisterd te hebben, waardoor Cohen noodgedwongen, maar met veel succes, weer ging optreden. Op 12 juli 2008 gaf hij weer 'ns 'n concert in Nederland in het Amsterdamse Westerpark. Cohen was actief van 1956 tot 2016. In de Radio 2 top 2000 stonden in 2015 drie van zijn prachtige songs: Op 173 stond Hallelujah, op 509 stond So long Marianne en op 314 stond Suzanne. We verliezen in hem 'n groot folk-zanger... Leonard Cohen... werd 82 jaar oud... Klik hieronder op 'n hoesje en je wordt doorgeschakeld naar youtube voor het nummer wat ik het beste vond, een van zijn grote hits met meelopende tekst.





MUZIEK EKSPRES


Als het vroeger met muziek te maken had dat leefde ik... ik was 'n echte liefhebber. Wat voor muziek Peer? Nou in ieder geval geen opera want dat vind ik, sorry dat ik het zeg, maar wat geschreeuw.. Operette vind ik ook niks en klassieke muziek kan me helemaal niet bekoren, echt niet. Ik hou van simpele muziek... in mijn jongere tijd vond ik b.v. aan the Outsiders en Cuby & Blizzards geen bal aan. Pink Floyd? Nee ook dat soort muziek niet. Je had zo'n 50 jaar geleden the Osmonds... waardeloos vond ik dat...
Ik hield van rustige simpele muziek... Supremes, Chris Andrews, John Lamers, Rod de Nijs, Cliff Richard & Shadows, Willeke Alberti, Elvis en Ricky Nelson. Het is maar 'n greep uit de vele die ik mooi vond en nog vind. Het tijdperk the Beatles was voor mij echt top en ook the Stones, Gerry & Pacemakers, the Searchers en Hermans Hermits. We zongen bij ons thuis vroeger liedjes uit het liedjesboekje van "het zingende boertje".... Liedjes van Max van Praag, Joop de Knegt en Annie de Reuver. Later toen we ouder werden hadden we Tuney Tunes, Muziek Parade en het blad hier naast Muziek-Expres. Naast posters stonden er de nieuwtjes in van artiesten van onze tijd uit binnen en uit buitenland. En natuurlijk de songteksten. Deze uitgave is van 1961... het jaar dat we van d'n Himmel naar de Rozenstraat verhuisden.. en een van de populaire vrouwelijke artiesten was Ria Valk. Die kende we van Rocking Billy, Tommy uit Tennessee en Afscheid van 'n soldaat. Ik denk vaak terug aan die tijd, die heerlijke tijd... ik denk vaak nog aan het kraken van de naald op de plaat... heerlijk. Toen ik in de jaren 80 bij Henk Caris in het Ketelke ging draaien als deejay was dat ook nog altijd met singletjes en elpee's... Ik denk nog vaak aan de beginjaren van the Beatles ook al vond onze vader "ut mer gekwéék". Door de populariteit van de Beatles ontstond er een ware beatlesrage. De markt werd overstroomd met Beatles producten, zoals: kraagloze jasjes, pullovers, beatle-jurken, lederen enkellaarsjes met beatlehak en rits aan de zijkant etc. Ook ik deed er aan mee... ik had zo'n kraagloos jasje en beatle-laarsjes. De jeugd kocht alles wat met hun idolen te maken had. De term "Beatlemania" was ontstaan en de middenstand floreerde. Ook de muziekbladen veranderden en paste hun stijl aan. Met veel meer informatie over de popsterren, kleurenfoto's en uitneembare posters schoot de oplage van deze bladen flink de hoogte in. Eentje stak er met kop en schouders bovenuit: "Muziekexpres" dat in 1956 werd opgericht had de meest betrouwbare hitlijst. De muziekbladen vonden gretig aftrek bij de jeugdigen zoals ik die met de uitneembare posters de muren en vaak ook de plafonds van hun slaapkamer opfleurden. Behangen was overbodig geworden. De oudere generatie begreep hier echt niets meer van en verbood hun kinderen om hieraan mee te doen. Maar de jeugd dreef hun zin door en de slaapkamers werden zo volgeplakt dat er geen muren meer te zien waren. Ons moeder vond het niet erg... mijn kamer hing ook altijd vol. Ons moeder zei altijd: "Ge doet mer jonge"... Klik op het plaatje en je hoort Afscheid van 'n soldaat.



DUN TIJD BLIE AN 'T VERANDERE



Ik zou Peer Welten niet zijn als ik niet alles na pluis op het gebied van muziek en dan speciaal wat die van Asten, Heusden en Ommel betreft. Ineens kom ik op FB 'n liedje tegen van vroeger van Bob Dylan maar gezongen door 'n dame en dat liedje kende ik nog wel. We weten allemaal dat Bob Dylan weer in het nieuws is, de Amerikaanse muzikant is dit jaar de winnaar van de Nobelprijs voor Literatuur. Cor Mutsers en Jennemieke Snijders hebben hun versie van het prachtige nummer, The times they are a changin' omgezet in hun eigen woorden, 'n vertaalde en hertaalde versie van Piet Snijders. Het klinkt prachtig en wat wil je ook als Cor en Jennemieke hun hart en ziel hier in hebben gelegd. Klik boven op het plaatje en luister.....



In memoriam
MIEKE TELKAMP

Mieke Telkamp, pseudoniem van Maria Berendina Johanna (Mieke) Telgenkamp werd geboren in Oldenzaal, 14 juni 1934 was een Nederlands zangeres. Ze is Nederland vooral bekend door het lied Waarheen, waarvoor, waarmee ze in 1971 haar comeback maakte. Zangeres Mieke Telkamp is in de nacht van woensdag op donderdag in haar woonplaats Zeist overleden, 20 Oktober 2016. Ze was met name bekend van haar hit "Waarheen, Waarvoor", een lied dat nog steeds veel wordt gedraaid op uitvaarten. Telkamp werd 82 jaar. Telkamp verkocht haar liedje Waarheen, Waarvoor uit 1971 ruim 1 miljoen keer. Daarnaast was ze vast panellid in de AVRO-quiz Wie-kent-kwis. De familie had gevraagd aan Anneke Grönloh Producties om het nieuws van het overlijden bekend te maken. Met zangeres Anneke Grönloh was Mieke Telkamp goed bevriend. De familie zal geen nadere informatie geven over de doodsoorzaak. Het afscheid vindt plaats in besloten kring. Mieke Telkamp leidde al geruime tijd een teruggetrokken leven. Lang werd Mieke Telkamp de koningin van de uitvaart genoemd. Ze kreeg die titel wegens haar in 1971 opgenomen hit Waarheen, Waarvoor wat de Nederlandse versie was van Amazing Grace. Het nummer stond jarenlang op de eerste plaats in de uitvaarttoptien, maar op haar eigen crematie wilde ze het niet gedraaid hebben, zei ze ooit. ''Daarvoor heb ik onder meer de hymne van de dood uit Once Upon a Time in the West gekozen, dat hebben we ook bij de dood van mijn man gedraaid. Mieke Telgenkamp werd in 1952 ontdekt vanwege haar zangtalent. Ze veranderde haar naam in Telkamp, omdat ze met Telgenkamp de Duitse markt niet op kon. Haar zangcarrière leverde haar een koninklijke onderscheiding op; ze werd Ridder in de Orde van Oranje Nassau. ''Dat heb ik toch maar met al dat gedoe bereikt" zei ze ooit. Net als Mona in het blad Story heeft ook Mieke Telkamp een adviesrubriek gehad, in het concurrerende tijdschrift Weekend. Ze maakte nog meer hits... Sleigh-ride in Alaska in 1959 kwam op nr. 6 in de Single Top 100, Morgen ook uit 1959 op nr. 3. De drie klokken in 1960 bereikte 'n 7de plaats en het mooie "Nooit op zondag" ook 1960 werd nr. 3. Waarheen, waarvoor in 1971 kwam op 7 als hoogste plek en Het dorpje van St. Bernadette ook in 1971 kwam niet verder dan de tipparade. Haar song De nieuwe dag uit 1971 kwam als hoogste op 16. Sierra Madre Del Sur uit 1973 kwam in de tipparade. Ze zong best leuk maar behoorde niet tot mijn favorieten maar voor vele Nederlanders was zij zangeres nummer 1. Toen wij vroeger bij het jongensgilde waren hadden we er ook 'n koortje en een van de liedjes was dat van Ave Maria... dat komt ook voor op het liedje van Mieke, Het dorpje van Sint Bernadette. Klik hieronder op het hoesje en je wordt doorgeschakeld naar youtube voor haar liedje.





NIGGENTIEN DRIEJESUVVENTIG


Na wat bladeren op internet vond ik nog 'n ouwe Top 50 van Radio Noordzee uit 1973... van Augustus. En als ik dan die namen van de zangers, zangeressen en bandjes weer zie staan dan denk ik bij m'n eigen: "wurrum ister nie mer"...



Muziek van toen is toch honderd keer mooier dan het geluid wat tegenwoordig op radio en tv wordt uitgezonden... waardeloos hard gerammel met 'n dikke ""stump" er achter en sterren die proberen teksten van liedjes voor te lezen wat vaak niet lukt. Neem nu die rapgroepen van tegenwoordig met zo'n beetje doorelkaarvertellende onzin... Nee gelukkig kan ik nog terugvallen op de echte muziek, de muziek van toen. Kijk de lijst maar 'ns hieronder... Albert Hammond, Demis Roussos, Anna-Bjorn-Benny-Alfrieda: Abba, Deep Purple en Stealers Wheel om er maar enkele tussenuit te pikken. Heerlijke muziek om weer te horen... geef de jeugd die nieuwe "bras" maar, wij doen het wel met deze nummers. Soms verlang je echt naar de "arbeidsvitaminen" op de radio die men vroeger uitzond. Klik boven op 'n hoesje en je krijgt dat liedje te horen... echt heerlijk... toen muziek nog muziek was.






OVERLEDEN
LYDIA TUINENBURG
(van Lydia & the Melody Strings)


De zangeres Lydia Tuinenburg is op 76-jarige leeftijd overleden in de VS. De Apeldoornse zangeres scoorde in 1959 een megahit met "Send me the pillow". Het nummer, uitgebracht als Lydia & The Melody Strings, stond negen maanden lang in de hoogste regionen van de hitparades. Lydia Tuinenburg werd op 27 april 1940 in de havenstad Tjilatjap, nu: Cilacap, aan de zuidkust van centraal Java geboren en samen met haar familie vertrok ze naar Nederland. Tuinenburg bracht nog enkele nummers uit, maar vertrok in 1960 vanwege de liefde naar de Verenigde Staten. Daar is ze in de nacht van zondag op maandag in het bijzijn van haar familie overleden aan de gevolgen van een hersenbloeding. Lydia Tuinenburg zou, samen met haar muzikale broers en muzikanten met wie ze destijds werkte, in november voor het eerst in zestig jaar weer een concert geven in Nederland. Dat concert, op het Zwitsal-terrein in Apeldoorn, gaat op verzoek van de familie wel door. Lydia's broers spelen haar nummers. Ik vond het a;tijd 'n prachtig mooi liedje en nu nog steeds. De korte maar hevige carrière van Lydia duurde van mei 1959 vanaf de plaatopname van Send me the pillow tot exact 22 november 1960 toen ze emigreerde naar Costa Mesa in Californië, USA. Gedurende deze anderhalf jaar maakte zij een opmerkelijk groot aantal opnamen voor het Imperial label in het country & western en Indo-Pop genre. Door de jaren heen zijn liefhebbers van Indo-Rock op jacht geweest om al haar 11 singles, 3 EP’s en 25cm LP in bezit te krijgen, maar meestal moesten ze genoegen nemen met grijsgedraaide exemplaren. Ze woonden destijds in Apeldoorn aan de Rietzangerweg. Haar één jaar jongere broer Charles formeerde in 1958 ten huize van de muzikale familie Tuinenburg zijn eigen groep The Melody Strings. In het najaar van 1959 kwam er een enorme vraag naar Send Me The Pillow en zo kon het gebeuren dat de plaat negen maanden onafgebroken in de Top 10 stond van Nederlands best verkopende singles in de periode van november 1959 tot augustus 1960. Afgaande op de verkoopresultaten van méér dan 100.000 exemplaren had een gouden plaat uitgereikt moeten worden, maar dat is nooit bebeurd. Wel ging destijds het gerucht dat Bovema dankzij de verkoopresultaten van Send Me The Pillow , mede de spiksplinternieuwe moderne studio in Heemstede kon financieren. Sedert eind 1959 was Lydia de allereerste Indische teenagerster van ons land en haar foto’s verschenen maandelijks in de muziekbladen van toen, zoals Muziek Expres, Muziek Parade, Tuney Tunes en Song-Wereld . Lydia & The Melody Strings trokken met de Teenagers Show van het blad Muziek Expres van november 1959 tot april 1960 langs een aantal grote zalen door Nederland. Nadat de groep the Melody Strings uit elkaar was gevallen kwam ze bij de groep the Rollers waar ze nog enkele kleine hitjes mee had. Later is er nog 'n cd uitgebracht met al haar hits er op. De nummers die er op staan spreken de oudere onder ons zeker wel aan want er staan heel wat covers op van bekende hits van vroeger. Klik hierboven op het hoesje van Lydia voor haar grote hit... "Send me the pillow"...





MIENIERÔKSKUS




Wij als jonge jongens, tieners en twins, wij keken ons ogen uit toen we eindelijk verlost waren van die "laang rokke" en de minirok zijn intrede had gedaan. Veel meisjes die er de benen voor hadden droegen die leuke tenuutjes. Niet alleen dat je meer bloot zag maar ook omdat je meisjes er veel stralender en sexy-er uitzagen. De minirok werd bedacht door de mode-ontwerpster
Mary Quant, alhoewel ook Andre Courreges genoemd wordt als de bedenker. Toen de minirok er was zo rond het jaar 1962... ik was toen 17 jaar, duur de het nog geen tee jaar voordat die werd aangepast... eerst was de minirok 5 cm boven de knie... in 1964 was dat al 10 cm. In het Britse tijdschrift "Vogue" werd in 1962 voor het eerst een foto van een vrouw in minirok gepubliceerd. The Sunday Times riep 1963 uit tot het jaar van "het been". Rond 1966 waren de rokjes op zijn kortst. Met de minirok verscheen ook de panty. Het dragen van nylonkousen met jarretelles was onder een minirok immers niet mogelijk, de jarretelles zouden zichtbaar zijn. In het begin werd de minirok niet goed ontvangen, maar na enkele jaren was de minirok algemeen en droegen modebewuste vrouwen geen rok meer tot onder de knie. Daarna volgende varianten, ook de jurken werden korter. De minirok werd gezien als provocatie, maar ook als uiting van zelfbewustzijn van de vrouw. In de jaren '70 verdwenen de minirokken. Ze werden enerzijds opgevolgd door de nog kortere hotpants. Maar vrouwen deden een stap terug met langere midi-mode of zelfs zeer lange rokken, de maximode. De minirokken komen in latere jaren echter nog af en toe terug in het modebeeld. Wij vonden ze mooi en dat zal altijd zo blijven. Wat je misschien niet wist is dat er vroeger, dus voor de jaren '60 al minirokken werden gedragen. Hierboven zie je nog 'n foto uit 1937... ook toen was er al mini. Patricia Paay was vroeger ook altijd in mini... ze zong toendertijd het liedje: "Je bent niet hip"... de Belg Tony Corsari zong: "Het minirokje"... klik op de hoesjes hieronder je komt op tube voor de liedjes.





FERRE GRIGNARD


Ik zat nog 'ns te bladeren in de ouwe Top40's en ik dacht ik zal nog 'ns kijken wat er 50 jaar geleden zoal in de top40 stond.
Ik was net uit dienst gekomen en had m'n werk bij Picus in Asten weer hervat, we zitten dus in 1967. In de top40 van september stonden the Beatles bovenaan... die hadden daar 'n vaste plek want veel van hun nummers bereikte de eerste plaats. "Yellow submarine" stond op 1 en "with a girl like you" van the Troggs stond op 2. Op 3 "Summer in the city" van The Lovin Spoonfull, op 4 "Black is black" van Los Bravos en op 5 The Rolling Stones met een van mijn lievelingsnummers: "Lady Jane"... Maar toen ik wat naar onderen ging kwam ik die rare Belg weer tegen... altijd gedacht trouwens dat het 'n Fransman was, en hij stond met zijn prachtig nummer "Ring ring I've got to sing" op de 17de plaats, net achter "Mama" van Dave Berry en net voor "Hanky Panky" van Tommy James & Shondells. Het nummer van Gringnard vonden vele tieners van toen wel mooi, maar wie was Ferre? Ferre Grignard werd in Antwerpen geboren op 13 maart 1939 was een Belgische zanger en gitarist. Hij verwierf faam tijdens de jaren 1960 en zoals gezegd was "Ring ring I've Got To Sing" het bekendste nummer van hem maar hij maakte nog 'n paar hits w.o. "Drunken Sailor", "Captain Disaster" en "My Crucified Jesus". Een hoogtepunt was een optreden in de Olympia in Parijs in april 1966. Kort daarop klaagde hij de Franse vedette Johnny Hallyday aan, die een bewerking had gemaakt van zijn hit "My Crucified Jesus" met als titel "Cheveux longs idées courtes". Het plagiaat zelf kon hem niet zoveel schelen, wel het feit dat Halliday er een tekst op had gemaakt, die beledigend was voor hippies in het algemeen en Grignard in het bijzonder. In oktober 1966 mocht hij zelfs optreden in de Star-Club in Hamburg, waar ooit The Beatles hadden opgetreden. Zelfs in Londen stonden er optredens geprogrammeerd. Ferre verdiende groot geld, maar jammer genoeg wist hij het niet te beheren. Ferre Grignard overleed veel te jong aan keelkanker op 8 augustus 1982. Hij was toen slechts 43 jaar oud. Druk hieronder op de foto en je hoort zijn prachtige nummer "Ring, Ring, I've got to sing".





OVERLEDEN
TOOTS THIELEMANS


Ik zag via het nieuws dat Toots Thielemans was overleden... de virtuoos op "ut mondmuzziek"... Echt iemand met het muziekhart op de juiste plaats. Jean Baptiste Frédéric Isidor (Toots) baron Thielemans werd geboren in Brussel op 29 april 1922 en overleed ook daar op 22 augustus 2016 was een Belgisch jazzmuzikant en componist, die behalve als gitarist en mondharmonicaspeler ook bekendheid verwierf als virtuoos fluiter. Zijn bijnaam Toots is afgeleid van de muzikanten Toots Mondello en Toots Caramata. Thielemans werd geboren in de Brusselse volkswijk Marollen.
Hij speelde al vanaf zijn derde jaar accordeon. Op zijn zeventiende ontdekte hij de mondharmonica en hij speelde daarnaast gitaar. In 1951 maakte hij als gitarist deel uit van de begeleidingsband van de Belgische zanger Bobbejaan Schoepen. In 1952 emigreerde hij naar de Verenigde Staten, hij werkte er samen met o.a. Benny Goodman, Peggy Lee, Ella Fitzgerald, Quincy Jones, Bill Evans, Jaco Pastorius, Elis Regina, Pat Metheny, Billy Joel en Paul Simon. Hij wordt algemeen erkend als een van de grootste jazzmuzikanten. In 1981 kreeg hij een beroerte die hem ruim een half jaar op non-actief zette. Zijn linkerhand functioneerde veel slechter en daardoor speelde hij nog vaker mondharmonica. Na een concert met zijn Amerikaanse band in het Brusselse Paleis voor Schone Kunsten in 1986, waar hij Ne me quitte pas van Jacques Brel in zijn eigen, unieke stijl ten gehore bracht, werd hij in België voorgoed beschouwd als een groot en origineel muzikant. Tots Thielemans was echt 'n grootheid... In 2000 werd zijn nummer "Bluesette" als eerste opgenomen in de Eregalerij van de Vlaamse klassiekers van Radio 2 en hij werd in 2001 door koning Albert II tot baron verheven. Op 8 juni 2003 werd Thielemans gehuldigd in Sint-Amands, met het benoemen van de Toots Thielemans Boulevard langs de SIM-route. Hij werd op die dag ook ereburger van Sint-Amands. In 2005 werd hij genomineerd voor de titel van de Grootste Belg. Hij eindigde op nr. 20 in de Vlaamse versie en op nr. 44 in de Waalse versie. In 2006 werd hij in Brazilië onderscheiden door Gilberto Gil, zelf muzikant en toen minister van Cultuur, voor zijn bijdrage aan de internationale verbreiding van de Braziliaanse muziek- en dansstijl bossanova. In 2007 kreeg hij de Klara Carrièreprijs. Op 11 augustus 2009 ontving Thielemans in Nederland de Concertgebouw Jazz Award 2009 en in hetzelfde jaar krijgt hij ook in de Verenigde Staten de NEA Jazz Master Award 2009 toegekend, de meest prestigieuze jazzmuziekprijs aldaar. In juni 2011 werd in Vorst een straat ingehuldigd met de naam Toots Thielemansstraat. De grootvader van Thielemans was er burgemeester geweest. en in 2013 werd hij opgenomen in de Radio 2 Eregalerij voor 'Een leven vol muziek'. Dat hij 'n grootheid was bleek wel: Mondharmonicafabrikant Hohner noemde twee modellen naar hem: de Toots Thielemans "Mellow Tone" en de Toots Thielemans "Hard Bopper". We verliezen 'n groot musicus... klik op de mondharmonica en luister naar het liedje wat meer dan 40 jaar oud is maar echt iedereen kent... jij ook.




PATSY CLINE


Nu weet ik best veel dingen over muzieksterren van vroeger maar dit heb ik nooit geweten. Het droevige verhaal over Patsy Cline de countryzangeres van vroeger. Ik wist helemaal niet dat die omkwam bij 'n vliegtuigongeluk. Natuurlijk weet ik van Buddy Holly, Ritchie Valens en J.P. "The Big Bopper" Richardson die in 1959 omkwamen bij 'n "plaincrash" en ook John Denver overleed na 'n vliegtuigongeluk in 1997. Ik weet ook dat Eddie Cochran op 16 april 1960 bij 'n auto-ongeluk om kwam en hij was toen 21 jaar. Wie nog meer met plaincrash? Glenn Miller de orkestleider in 1944,
Jim Croce in 1973, Jim Reeves 1964 en Ricky Nelson je weet wel van hello mary lou.. hij kwam ook om bij 'n vliegtuigongeluk in 1985 en ook Otis Redding maar dat was in 1967. Terug naar Patsy Cline, Cline was de achternaam van haar eerste man, Gerald Cline, een bouwmagnaat. Ze trouwde in 1953 met hem, en scheidde in 1957. Onder zijn achternaam had ze inmiddels echter zo veel bekendheid verworven dat ze die naam aanhield als artiestennaam. In 1957 hertrouwde ze met Charles Allen Dick. Met hem kreeg ze in 1958 een dochter, Julia en in 1961 een zoon Allen Randolph. Op 14 juni 1961 raakten Cline en haar broer betrokken bij een frontale aanrijding. Cline werd door de voorruit geslingerd en raakte zeer ernstig gewond. Met o.a. een zware hoofdwond, een gebroken pols en een ontwrichte heup moest Cline een maand in het ziekenhuis blijven. Cline droeg de rest van haar leven pruiken om het litteken te verbergen, en een verband om haar voorhoofd om de druk te verlichten. Cline kwam op dertigjarige leeftijd om het leven bij een vliegtuigongeluk in Camden, Tennessee op 5 maart 1963. Ze was onderweg terug van een optreden in Kansas City. Ook haar collega-countryzangers Hawkshaw Hawkins, Randy Hughes en Cowboy Copas kwamen hierbij om het leven. Toen gebeurde er nog iets vreselijks, 'n andere country-artiest, Jack Anglin, kwam om het leven in een auto-ongeluk terwijl hij onderweg was naar Clines begrafenis. Allemaal heel erg triest. Een van haar songs vind ik geweldig mooi.. klik op de foto hieronder en je krijgt het te zien en te horen via youtube "I fall to pieces"...






TRUG NOA WOEDSTOK


Ik was 24 jaar, had mijn diensttijd er op zitten en speelde sinds kort bij the Secrets uit Someren met Jan Wijnen, Louis Lommen en Henk Kessels. Ik hield van muziek en ik had gehoord dat er 'n groots muziekspektakel op komst was... ergens in Amerika dat als 'n soort protest moest dienen tegen de oorlogen waarin o.a. Amerikaanse jongeren moest deelnemen. Men was tegen de oorlog in Vietnam, het moest het festival van de Vrede en Vriendschap worden. Dat het zo groot zou worden had niemand verwacht... Het grootste concert ooit diende zich aan: Woodstock.
Voluit Woodstock Music & Art Fair was een muziekfestival dat van 15 tot en met 18 augustus 1969 gehouden werd in de Amerikaanse plaats Bethel, op een weiland (240 ha) van de melkveehouder Max Yasgur. Het Woodstockfestival was een hoogtepunt van de tegencultuur van de jaren zestig en van het hippietijdperk. Het festival werd Woodstock genoemd naar de gelijknamige plaats op een kleine 70 km afstand die bekend stond als centrum van de toenmalige hippiecultuur. Dat het groots zou worden was bekend, de verwachtingen waren 200.000 toeschouwers en festivalgangers. Daar was men op voorbereid... het werden er 400.000... Die ene helft had geen entree betaald maar uiteindelijk was het toch nog winstgevend omdat de platenverkopen ongekend hoog lagen. Ondanks het gebruik van alcohol en drugs was er weinig misdaad en geweld op het festival. Er waren echter te weinig voorzieningen getroffen voor het onverwacht grote aantal bezoekers, waardoor de autoriteiten uiteindelijk besloten de noodtoestand over het festivalterrein uit te roepen. Er vielen drie doden: één gerelateerd aan insuline, één doordat een man in slaap was gevallen en door een tractor werd overreden en een andere festivalganger stierf aan een gesprongen blindedarm. Daarnaast werden er op het festival twee baby's geboren en hadden vier vrouwen een miskraam. De artiesten die optraden vond ik zelf niet allemaal even goed gewoon omdat ik niet hield van de muziek die sommige bands speelden. Op vrijdag 15 Augustus speelden: 1 Richie Havens, 2 Swami Satchidananda, 3 Sweetwater, 4 Bert Sommer, 5 Tim Hardin, 6 Ravi Shankar, 7 Melanie Safka, 8 Arlo Guthrie en 9 Joan Baez. Op zaterdag 16 augustus was de buhne vrij voor: 1 Quill, 2 Country Joe McDonald, 3 Santana, 4 John B. Sebastian, 5 Keef Hartley Band, 6 The Incredible String Band, 7 Canned Heat, 8 Mountain, 9 Grateful Dead, 10 Creedence Clearwater Revival, 11 Janis Joplin, 12 Sly & the Family Stone, 13 The Who en 14 Jefferson Airplane. De laatste dag de zondag 17 augustus was er plaats ingeruimd voor: 1 Joe Cocker, 2 Country Joe and the Fish, 3 Ten Years After, 4 The Band, 5 Johnny Winter, 6 Blood, Sweat & Tears, 7 Crosby, Stills, Nash & Young, 8 Paul Butterfield Blues Band, 9 Sha Na Na en als laatste 10 Jimi Hendrix. Nog wat informatie over de te spelen songs... Joan Baez, de protestsong zangeres zong 14 nummers en was op dat moment zwanger en The Creedence speelden 11 songs.. en The Who maar liefst 23. Jimi Hendrix maakte 2 uur en 10 minuten vol met 16 nummers. Ik heb van de voor mij mooiste songs hieronder 'n lijstje gemaakt, als je op het hoesje klikt hoor en zie je de song via you-tube. Vanaf links: Tim Hardin - Simple song of freedom, Creedence met Born on the bayou, Joan Baez - Farewell Angelina, Joe Cocker - Just like a woman, Melanie Kafka - Beautiful People en Jefferson Airplane - White Rabbit. Nog 'n bijkomstigheid... In 1971 was ik met the Secrets in Eindhoven waar we kennismaakten met Melanie die daar was op uitnodiging 'n muziekmarkt.






IN MEMORIAM

PIET REIJNDERS


Piet Reijnders uit Gemert is woensdagavond op 80-jarige leeftijd overleden. De muzikant in hart en nieren kwakkelde al langer met zijn gezondheid en was met hartproblemen in het ziekenhuis opgenomen.
Hij vormde samen met zijn vrouw Thea een zangduo. Ze traden door het hele land op met Nederlandstalige liedjes, vooral bij bruiloften en partijen. In het studiootje achter het huis van Piet Reijnders hangen een paar foto's van hemzelf en zijn vrouw Thea met voormalig huisvriend Willem Duyn. Die is overleden. Ook Reijnders heeft de dood in de ogen gekeken. Maar hij kwam er steeds door. Hij vierde zelfs het feit dat hij zestig jaar in het vak zat. Vanaf die tijd deed hij alleen nog dingen die hij zelf leuk vond. De Gemertenaar was dertien jaar oud toen hij zijn eerste stappen zette in het artiestenvak. Ze hadden thuis tien kinderen, er moest brood op de plank komen daarom zorgde de kleine Piet met zijn accordeon voor de begeleiding van zijn vader, die de helft van een komisch duo vormde. Het gezelschap trad op bij bijvoorbeeld bruiloften in boerenschuren. De versiering bestond uit stukken parachute, want die waren in de jaren na de oorlog volop te vinden. Van het een kwam het ander. Piet vormde zelf een duo en later grotere gezelschappen, die vooral optraden op bruiloften en partijen. Daarbij bleef Piet het Nederlandse lied trouw. Hij werd boeker bij de Zuid-Nederlandse Artiestencentrale en kreeg zo een band met nationaal bekende artiesten als André Hazes en Lee Towers. Piet had nog 'n brief uit de tachtiger jaren, waarin Vader Abraham laat weten zelden zo goed te zijn ontvangen als in Boekel. Samen met zijn vrouw Thea, die hij in 1981 op een feest leerde kennen en van wie hij sindsdien zowel muzikaal als privé onafscheidelijk was, trok hij vijf jaar geleden door Canada, waar veel Nederlanders wonen. Het ene moment stonden ze in een verzorgingshuis of bij een barbecue, het volgende in een groot ijshockeystadion. Voor de emigranten was het een en al nostalgie. Enkele jaren later leek het gedaan. Piet lag drie maanden in coma. Het herstel vergde maanden. Hij had nu de andere kant van de streep gezien. Hij is nog 'n aantal jaren fijn met muziek bezig geweest... "zijn grote hobby"... Ik heb Piet 'n paar keer ontmoet... altijd pratend over muziek... geweldige kerel... Nu is de grote muziek-man overleden, we zullen hem missen... Bedankt Piet voor "ôwwe schônne muziek"







WIR LEUKER DINGE



Het songfestival is gelukkig weer teneinde en iedereen heeft weer kunnen zien hoe dat het er daar aan toe gaat. Ik ga er geen woorden meer aan vuil maken en schrijf er niks meer over want iemand die 'n beetje opgelet heeft denkt er hetzelfde over als ik... Frutje-frot. Nee dan ga ik liever terug in de tijd... the Beatles uit 1969... Abbey Road. Dat is een doorgaande weg in de stadsdelen Camden en Westminster in Londen. Hij loopt ruwweg van het noordwesten naar het zuidoosten door St John's Wood en daar vlakbij lagen de studio's waar the Beatles hun album opnamen. Het was tevens hun laatste LP die ze opnamen. De oversteekplaats is wereldberoemd geworden sinds die jongens er bij het oversteken 'n foto van hadden gemaakt en die gebruikt is voor hun album. Maar er zijn verschillende varianten gemaakt... linksboven de orginele... de rest is namaak, maar wel leuk. Klik op het plaatje boven en je krijgt 'n nummer te horen, beetje onbekender van dat Abbey Road via youtube.




SONGFESTIEVAL IS WIR BIZZIG
EN OOK WEER AFGELOPEN GELUKKIG.




Het doet me altijd terug denken aan vroeger... mannen in driedelige pakken, vrouwen in galajurken... groot strijkorkest... iedereen z'n eigen dirigent bij... en liedjes die meestal echt flut waren. We hebben wel gewonnen met Corry Brokken, "net als toen", met Teddy Scholten, "'n beetje".... en nog 'n paar meer. Het enige wat ik echt goed vond was Waterloo van ABBA maar anders vind ik het niet veel... Ze komen tegenwoordig zingen in grote gewaden die ze dan uitgooien maar sommige ook in badpak en de liedjes schuiven door naar de tweede plaats... het gaat om de omlijsting... dat vind ik ook altijd waardeloos. Dit keer zit er denk ik geen vrouw met 'n baard bij, gelukkig want die won met het uiterlijk net of juryleden dat nog nooit hadden gezien.. ze vergaten naar de liedjes te luisteren. En dan het stemmen... Neem van mij aan dat Albanie nooit punten zal geven aan Servie en omgekeerd... om maar iets te noemen. Ik bepaal mijn eigen liedje wel wat voor mij wint... en dat kan nooit hardrock zijn. Nederland heeft 'n goed nummer... hoe hij erbij staat moet Douwe Bob zelf weten, mij gaat het om het liedje... en dat is 'n behoorlijk goed... Rusland heeft ook 'n goed liedje maar de poespas er omheen levert veel punten op maar niet bij mij... ik "kijk" niet naar liedjes... liedjes moet je luisteren... Boven bij de foto's, waar 'n kruis door staat zijn afgevallen.




TRUG NOA AGTENVIJFTIG



Ik vond het nog wel even leuk om ook nog 'ns terug te gaan naar de tijd dat onze echte oudjes uit d'n Himmel naar de radio luisterden toen ze tiener en twin waren en ook nog iets daarvoor, dus zeg maar de mensen die toen 'n jaar of 10 tot 28 waren. De top 30 jaarlijst zag er toendertijd uit net als hierboven.. de Muziek-Express... Ik ga even het rijtje af en op 8 staat Buona Sera van Louis Prima en daar heb ik herinneringen aan want ik weet nog van toen, ik zat op de ambachtschool en was 13 jaar, ik weet nog dat de frietzaak er was waar Jan van Hoek later 'n kamer had, aan de rechterkant wat nu bij het cafe zit. Daar zat Goyaarts met z'n friet die je binnen kom bestellen als eerste in Asten waar je dat binnen kon. Daar stond 'n jukebox en daar draaide ze o.a. Buona Sera, ik heb het er erg vaak gehoord. Je kent het lied misschien wel van de cover van Andre Hazes. Ook 'n mooie stond op 16, The Everly Borthers met Bird Dog maar een van de mooiere vond ik ook die op 17 stond The Chordettes met Lollipop, Dan moest je om dat ene leuke geluidje te krijgen aan de binnenkant van de wang trekken, kijk het filmpje maar 'ns. Mensen die graag gingen dansen deden dat graag op nummer 23, Patricia van Perez Prado want dat was 'n Cha cha cha. Thuis,wij woonden toen nog in d'n Himmel, zongen wij op zondagmorgen Hollandse liedjes en daar was Bittere Tranen van Annie de Reuver en eentje van. Ik heb hieronder wat hoesjes staan en als je daar op drukt krijg je het desbetreffende liedje te horen en te zien, via you-tube





PLOTSELING OVERLEDEN
PRINCE †


Prince overleed veel te jong, niet dat hij muziek maakte die mij aansprak, ik hou van 'n heel ander genre, maar hij was toch iemand die de funk voor 'n groot deel gepromoot heeft. Wie was hij eigenlijk? Prince werd geboren in Minneapolis, in Minnesota, in het plaatselijke Mount Sinaï Hospital, als zoon van Mattie Shaw van gemengde afkomst en de zestien jaar oudere Afro-Amerikaans-Italiaanse John L. Nelson. Prince beschouwde zichzelf echter als Afrikaans-Amerikaans. Beide ouders kwamen in de jaren vijftig vanuit Louisiana naar Minnesota. Zijn vader was de bandleider en pianist van een lokaal jazzcombo, het Prince Rogers Trio, vernoemd naar de podiumnaam Prince Roger van John. Prince werd vernoemd naar dit combo. Zijn moeder was tijdelijk zangeres in dit combo, waar de ouders elkaar ontmoetten. Naar eigen zeggen had Prince een moeilijke en armoedige jeugd. Op zijn vijfde scheidden zijn ouders en kort daarna trok zijn stiefvader bij het gezin in, dat verder bestond uit Prince enige zus, Tyka Nelson, en zijn halfbroer Alfred. Als jongen werd hij Skipper genoemd. Op de middelbare school was hij een graag geziene leerling tijdens de muzieklessen. Met onder anderen zijn jeugdvriend André Cymone richtte hij de schoolbandjes Grand Central en Champaine op. In april 1978 kwam zijn eerste soloplaat uit, getiteld For You. Hij speelde op dit debuutalbum alle instrumenten zelf en hij was op één nummer na verantwoordelijk voor alle composities. Zijn eerste hitje Soft and Wet, dat hij samen met Chris Moon had gecomponeerd, behaalde nummer 92 in de Amerikaanse Billboard Hot 100. Hij klonk en werd onthaald als een soort nieuwe Stevie Wonder, vooral door de softe en gepolijste sound die op For You te horen was. Het nummer I Wanna Be Your Lover werd zijn eerste Amerikaanse hit (nummer 11) en met nummers zoals Bambi en I Feel For You kwam hij ook met zijn eerste klassiekers. Het album zelf deed het ook heel goed: het bereikte nummer 22 in de Billboard 200. In 1982 kwam 'n dubbelalbum uit. Het titelnummer 1999 van het album werd in de Verenigde Staten net geen top 10 hit. De videoclip van de opvolger Little Red Corvette was een van de eerste videoclips die MTV uitzond van een Afro-Amerikaanse artiest. Door die clip werd Prince door het grote publiek ontdekt en zowel dit nummer als zijn opvolger Delirious kwamen in de Amerikaanse top 10. In België en Nederland (13) werd de single 1999 een hit. Na de bijbehorende tournee eind 1982 en in de eerste helft van 1983 werd gitarist Dez Dickerson vervangen door de toen negentienjarige Wendy Melvoin, een jeugdvriendin van toetseniste Lisa Coleman. Vanaf dit moment zou de band bekendstaan als The Revolution. Eerder was er al een hint terug te vinden op de hoes van 1999, waar het in spiegelschrift te lezen viel. Eind 1983 werd in Minneapolis en omgeving de film Purple Rain opgenomen. Deze semiautobiografische film gaat over een jonge muzikant die, met als achtergrond een alcoholverslaafde vader en zijn jonge liefde, de muzikale strijd aangaat met de lokale band The Time. De film en de bijpassende soundtrack leverde Prince zijn internationale doorbraak als superster op. In juni 1984 wordt het album Purple Rain van Prince and The Revolution uitgebracht met als inleider de single When Doves Cry. Het zou de eerste Amerikaanse nummer 1-hit worden voor Prince (in Nederland haalde het nummer 5). Van het album werden de eerste paar dagen meer dan een miljoen exemplaren verkocht. Uiteindelijk zouden van het album in de VS tien miljoen exemplaren verkocht worden en vijf miljoen in de rest van de wereld. Er valt over deze man zoveel te vertellen, te veel om op te noemen. Nu is men aan het onderzoeken wat zijn doodsoorzaak was. Hij is veel te vroeg overleden... slechts 57 jaar oud. Ik vind zijn nummer "Purple Rain" het allerbeste maar smaken verschillen...












MERLE HAGGARD †


Ik hou ontzettend veel van country-muziek en deze maand overleed hij op 79 jarige leeftijd. Merle Haggard was de zingende dichter van de werkende klasse. De countryzanger, songschrijver, gitarist en fiddlespeler uit Californië. Hij vestigde zijn naam in de jaren zestig met poëtische countrysongs als "Sing me back home", "The bottle let me down" en het controversiële "Okie from Muskogee". Samen met Buck Owens wordt Haggard gezien als de grondlegger van de Bakersfield Sound: ongepolijste elektrisch versterkte countrymuziek die zich afzette tegen de violen van Nashville. Als kind van arme ouders uit Oklahoma die in de jaren dertig hun geluk zochten in Californië, bleef Merle Haggard zich altijd een "Oki" voelen. Hij groeide op voor galg en rad en bracht als jonge inbreker en vechtersbaas veel tijd door in jeugdgevangenissen. Ik heb hier dingen over gelezen en dat kon ik niet zo waarderen in hem. Later verklaarde Haggard dat de countrymuziek hem gered heeft van een leven van misdaad. Gitaar speelde hij sinds zijn twaalfde, geïnspireerd door countrylegende Hank Williams en honkytonkzanger Lefty Frizzell. Na een poging in te breken in een roadhouse – in zijn dronkenschap had hij niet door dat het open was – belandde Haggard in de beruchte San Quentin-gevangenis, waar een optreden van Johnny Cash hem tot het inzicht bracht dat muzikant worden meer toekomst bood dan het boevenpad. In 1969 gaf hij met het droogkomische "Okie from Muskogee" een stem aan de verongelijkte gewone man die zich niet kon vinden in het Vietnamprotest en het druggebruik van de hippies. Haggard bleef zijn leven lang optreden en was een van de inspiratoren voor de film Crazy Heart, waarin Jeff Bridges een door het leven getekende countryzanger speelt die uiteindelijk de muziek verkiest boven de drank. Hij maakte ruim vijftig tijdloze countrysongs, die onder meer werden gecoverd door Elvis Costello en Ray LaMontagne.. Klik boven op het hoesje en je wordt doorgeschakeld naar youtube voor zijn bekende song "Okie from Muskogee" (live). Rust zacht mister country-man.











NOSTALGIEJ EN MIN OPROEWP


Maanden geleden deed ik 'n oproep in de krant... en ook tijdens mijn interview bij "De Platenkast Van", bij Siris, om mij foto's en videootjes of iets dergelijks te sturen over de tijd dat the Secrets uit Someren-Asten hebben bestaan omdat het in 2017 al 50 jaar geleden is dat the Secrets zijn begonnen en ik wil daar 'n songboekje van maken. Een dvd-tje, cd-tje en boekje. Helaas kreeg ik op die vragen maar weinig respons. Een leuke reactie van 'n dochter van 'n zaalhouder over ons uitgebrachte plaatje en slechts een enkele foto van 'n bruiloft waar wij speelden toendertijd. Wel heb ik voor 'n stukje film van 'n bruiloft ook nog 'n toezegging gekregen maar dat was alles en ik moet zeggen dat me dat toch wel wat tegen is gevallen. Ik had zeker heel wat meer verwacht. Gelukkig heb ik nog tijd dus doe ik t.z.t. nog wel via 'n advertentie 'n oproep in de kranten en ook zal ik proberen via Siris nog 'n oproep te doen. Hier op mijn eigen "wepsaijt" zal ik ook nog af en toe wat plaatsen aangaande mijn idee over the Secrets. Ik ben in het bezit van oude opnames van vroeger. Hans van Oosterhout, onze drummer na Louis Lommen, had 'n mooie Akai-bandrecorder en met de bijbehorende plastic microfoontjes heeft Hans wat opname gemaakt in 1971 en in 1974 en ook hebben we nog wat oude beelden... die komen straks in mijn ideetje allemaal aan bod. Ik zal jullie hier alvast een van onze opnamen laten horen om je vast 'n beetje "werrum te make"... The Secrets uit 1974, nu 42 jaar geleden met 'n nummer van de George Baker Selection die toen erg populair waren... de zang is van Hans van Oosterhout en het nummer is "Baby Blue"... een van Bakers grootste hits. Mocht je thuis nog iets aan foto's hebben liggen van ons Secrets, dan hou ik me aanbevolen... Kun je zelf niet scannen ofzo, geen nood, die ik wel voor je. Alles over the Secrets is welkom. Klik hieronder op het plaatje van Baby Blue en je hoort het nummer via Youtube. Let wel... het is geen cd kwaliteit maar bandrecorder kwaliteit van vroeger.












UT SONGFESTIEVAL


Ook dit jaar is er natuurlijk weer 'n songfestival maar ik vind het allang niet meer zijn zoals het was. Kun je wel zeggen: "ja Peer maar de tijden veranderen". Dat klopt ook maar ik bedoel eigenlijk hoe het er aan toe gaat... Neem nu de verkiezing van de zanger, zangeres of groep. Vroeger waren er competities, mensen zaten aan de buis gekluisterd en volgden alles op de voet. Tegenwoordig kiezen enkele "experts" de mensen die aan het internationale songfestival mogen deelnemen. Vaak, tenminste zo komt het over, is het een grote vriendjespolitiek... het zijn altijd diezelfde "soort" zangers en zangeressen die de voorkeur krijgen. Neem nu Common Linnets met Ilse de Lange en Waylon met "Calm After The Storm"... zeker 'n fantastisch nummer en precies wat mijn genre is maar wat blijkt achteraf... het boterde weer 'ns niet omdat er weer geldzaken aan te pas kwamen... Achteraf smijten ze elkaar vol met modder. Nou gezellig zo'n uitverkiezing. En dan Trijntje Oosterhuis... verschrikkelijk... ze zong het liedje "Walk along", niet zo'n echt slecht nummer maar niets om 'n songfestival mee te winnen... het zelfde was dat met Anouk met "Birds"... gaan ze in Nederland zich druk zitten te maken over de kleding. Komop zeg... het is 'n "Song"-festival, geen modeshow. Ik neem je nog 'ns mee naar 50 jaar geleden... Nederland had 'n wedstrijd wie er naar het festival mocht. oor het festival van 1966 werd weer gebruikgemaakt van halve finales. De vijf artiesten die zongen hadden ieder hun eigen voorronde met drie nummers. Het winnende nummer van elke avond ging door naar de finale. Daarvoor werd iedere dag een nieuwe vijftienkoppige jury ingezet. Die vijf jury’s kozen vervolgens in de finale de winnaar. Het bijna ongelooflijke gebeurde.. bij de presentatie van de liedjes van Bob Bouber, beter bekend bij ons als ZZ, je weet wel van "ZZ en de Maskers". Tijdens het zingen was hij opeens de tekst kwijt. Nu moet ik zeggen dat ik teksten ook altijd slecht kon onthouden dus had ik altijd 'n boek voor me liggen maar dat kan natuurlijk niet op de tv... en Bouber stopte het nummer en verdween achter de coulisse. Ik vond het wel 'n lachertje. Toch kwamer er vijf finalisten na 'n paar weken... en alles werd gewonnen door Milly Scott met het liedje "Fernando & Filippo" met 52 punten... de rest zag er zo uit: tweede The Luckberries met "Dromen zijn bedrog" met 15 punten, derde werden Bob Bouber met "Nog wel bedankt" en Helen Shepherd met "Wereld" elk 3 punten en 5de en laatste Piet Sybrandi met "Ik heb je lief", 2 puntjes. Ik vond het liedje van Bouer nog helemaal niet zo slecht maar goed... het vrolijke liedje van Milly Scott had gewonnen. Ze werd uitgezonden om Nederland in Luxemburg te vertegenwoordigen en jawel... ze werd 15de en haalde 2 punten.... 'n lachertje dus. Toch schreef ze historie want ze was de eerste "donkere" deelnemer ooit aan het songfestival. Maar terug naar Bob Bouber die zijn tekst ooit vergat tijdens de uitzending... Bob Bouber was zijn artiesten naam want hij werd geboren als Boris Blom op 6-9-1935 en was zoals gezegd vooral bekend als zanger van ZZ & The Maskers, die hij eind 1962 oprichtte. Hij was niet alleen zanger, maar ook kapper, directeur van een cabaretopleiding, waar Rob de Nijs ooit begon, en ook nog keeper bij de Amsterdamse voetbalploeg DWS. Met de groep, waarmee hij in het voorprogramma van Chubby Checker stond, scoort hij in 1964 zijn eerste hit, Dracula. Een jaar later nadat de Top40 zijn intrede had gedaan scoren ze hun enige Top40-hit, "Ik heb genoeg van jou". Eind 1965 verlaat hij na verschillende ruzies de groep om solo verder te gaan. Hij wordt het brein achter de formatie "Het", waarvoor hij de tekst schrijft van de Nederlandse evergreen "Ik heb geen zin om op te staan". Eén van zijn eerste wapenfeiten als solo-artiest was dus het optreden op het Nationaal Songfestival 1966. Tien jaar na het songfestival kwam het liedje "Voor Niets" terecht op de derde plek van de Top40. Hij runde daarna een dans-impressariaat in Amsterdam. Toen ik mijn diensttijd erop had zitten kwam ik terecht bij the Independents, 'n bandje uit Heusden waar ook Hans Berkvens in speelde, accordeon, en Peter Waals die onze drummer was. Deze laatste zong in de band maar een enkel liedje... jawel: Dracula van ZZ en de Maskers. Klik hieronder op het betreffende hoesje dat je wil horen en je kan nog 'ns genieten en lachen van de nummers van 50 jaar geleden via youtube.












50 JOAR TRUG


Ik neem je nog 'ns 'n keertje mee naar 50 jaar geleden en dat kwam eigenlijk omdat ik hier 'n stukje aan het typen was over muziek maar ik had ook op de tv die naast me staat 'n muziekzender aan staan en daar kwamen van die clips van tegenwoordig voorbij.
Echt dan ben je blij dat je terug mag naar de jaren 60 en in dit geval naar 1966, precies 50 jaar geleden. Wat die zangers en vooral die zangeressen van tegenwoordig al niet doen om op te vallen en te scoren om toch maar zo snel mogelijk schatrijk te worden... ongelooflijk... er zijn er bij die het belangrijk vinden om in hun videoclip zoveel mogelijk van hun blote kont te laten zien.. om nog maar niet te spreken over hun borsten... want het is niet meer de bedoeling zoveel mogelijk te verbergen maar om te laten zien... zie de foto van Rihanna... Mooi om te zien voor ons maar niet om muziek aan te prijzen. Ze denken dat ze zoveel mogelijk bloot moeten rondlopen tijdens 'n optreden want dan denken de mensen ook dat hun muziek goed is... goed fout dus. Je moet luisteren naar muziek... niet kijken... maar die podium-hitjes denken daar anders over. Dus ging ik nog 'ns de top40 raadplegen van 1966 en daar vindt je b.v. op plek 20: "We can work it out" van The Beatles. Dus even naar tube en daar staat hun clip... nee geen clip, gewoon 'n videootje van hun optreden... fantastisch mooi. Geen poespas, geen blote konten werk, geen bibberende borsten, gewoon vier kerels die zingen en hun instrumenten bespelen. Vaak denk ik terug aan de allereerste videoclip, 'n echte clip... "Love is all" met dat videootje in tekenfilm vorm van die lopende kikker... toen waren clips nog leuk.. nu moeten ze bloot zijn... helaas. Hieronder de Top 20 van 1966... met songs toen muziek nog muziek was... Klik op het hoesje van the Beatles voor het optreden tijdens de vertolking van "We can work it out", een van de mooiste ooit gemaakt door de kevers uit Engeland. Ik heb dit nu gemaakt en ondertussen komen via you-tube achter elkaar de mooiste van The Beatles voorbij, ik geniet... mag de jeugd van tegenwoordig van mij de kont en de borsten van Rihanna hebben...












EDDY WALLY †

Eddy Wally dat is de artiestennaam van Eduard René Van De Walle, hij werd geboren in Zelzate op 12 juli 1932 en is op zaterdag 6 februari 2016 overleden, ook in dat dorp. Eddy was een Belgische zanger die bekend was om zijn hits Chérie dat uitkwam precies 50 jaar geleden in 1966. Hij had nog meer hits met o.a. "Als marktkramer ben ik geboren" in 1969 en "Ik spring uit een vliegmachien" in 1996. Eddy was al geruime tijd ziek en was opgenomen in 'n rusthuis in Zelzate. Hij overleed er op 6 februari 2016 ten gevolge van een hersenbloeding. De vader van Eddy was markthandelaar en overleed op jonge leeftijd. Toen hij in een weverij in Sas van Gent werkte, leerde hij Mariëtte Roegiers kennen, met wie hij in 1956 in het huwelijk trad. In 1957 kregen ze hun enige dochter, Marina Wally. Zij werd later zelf actief als zangeres. Mariëtte overleed op 6 oktober 2012 op 80-jarige leeftijd. De Belgen lagen aan zijn voeten als hij 'n optreden verzogde en ook wij Nederlanders, vooral uit het zuiden vonden het 'n geweldige man. Hij bracht vroeger zijn platen uit bij Johnny Hoes. "Voor zijn bekendste nummer "Cherie", kreeg hij 'n gouden plaat omdat er meer dan 50.000 van werden verkocht. Eddy Wally had zijn bekendheid niet zozeer aan zijn muzikale talenten te danken, maar meer aan zijn excentrieke gedrag en uitspraken. Wally kleedde zich graag in glitterkostuums en gedroeg zich als een naïeve, onverstoorbare optimist. Zijn typische stopwoorden "gewéldig", "wauw", "onvoorstelbaar", "oh my god" en hij had 'n vreemde manier van praten. Vanwege zijn faam en komische imago was hij vaak te gast in verschillende amusementsprogramma's. Er was ook nog iets leuks op de Nederlandse tv. In 2003 won hij in het Nederlandse televisieprogramma Kopspijkers de "Gouden Ezel" voor een fragment waarin hij beweerde live te zingen, maar wel heel duidelijk te zien leek dat het niet live was. Bij de uitreiking stond de presentator naast Wally en vroeg hem live te zingen. Hij was verbaasd hoe goed Eddy Wally live zong terwijl het niet live leek.. daarmee snoerde hij iedereen de mond... In 2008 werd in Zelzate, de geboorteplaats en woonplaats van de zanger, een Eddy Wally-museum geopend. Ik was zelf niet weg van zijn stem maar wel van de persoon zelf... Eddie is overleden op 83-jarige leeftijd. "Unne schonen Belg is ons ontvalle".... Klik hieronder op het plaatje als je graag nog 'n keertje zijn hit "Cherie" wil horen.












ZWARTE RIEK †
(Rieka Jansen)


Ze werd geboren als Hendrika Elisabeth Jansen in de buurt van de Jordaan in Amsterdam geboren als dochter van een vishandelaar op 8 oktober 1924 en overleed in Zandvoort op 21 januari 2016, en was een Nederlandse zangeres. Ze was bekend onder de artiestennaam Zwarte Riek en had als bijnaam de Jordaanprinses. Rika, zo was haar roepnaam geworden, was de jongere zus van Maria Jansen, die als Maria Zamora grote hits had met Mama el baión en Sucu Sucu. Dat laatste liedje zullen mensen uit d'n Himmel nog wel kennen want dat speelde ik honderden keren op "ut stuupke vur ons huis in dun Himmel"... Het was een van de eerste liedjes die ik speelde op m'n gitaar. Vanwege de kleur van haar donkere haren kreeg ze de bijnaam Zwarte Riek. In de oorlog trouwde Rika met een jeugdvriend en uit dat huwelijk werd dochter Riekie geboren. Later woonde ze samen met zanger en tekstdichter Kees Manders, de oudere broer van Tom Manders (Dorus). Later trad ze ook op onder de artiestennaam Fanny Black. Het "Jordaanlied" werd in heel Nederland en zelfs in Vlaanderen populair en schakelde Rika ook over op dit repertoire. Ze nam haar oude bijnaam Zwarte Riek aan als artiestennaam en in 1956 brak ze door met haar hit "M'n wieggie was een stijfselkissie", dat in Nederland de tweede plaats van de hitparade haalde. In Vlaanderen had ze een klein hitje met de B-kant: "Sansee de platte boender". In Nederland wist ze nog de hitlijst te halen met "Kersepit" en "Alle apies in de Artis lijken op me Ome Hein. Daarmee sloot ze ook in Nederland haar hitparadesucces af". In 1974 gingen Kees en Rika uit elkaar en ging ze in Spanje wonen. Op 21 maart 1979 overleed op 65-jarige leeftijd haar ex-vriend Kees Manders en in 1991 dochter Riekie. Zangeres Rika Jansen, beter bekend als Zwarte Riek, is donderdag 21 januari 2016 overleden. Ze was 91 jaar oud. Klik op de foto boven voor een van haar liedjes...












DAVID BOWIE †


Op zondag 10 januari 2016 is David Bowie overleden. David Robert Jones zoals zijn werkelijke naam was werd geboren in Brixton in London op 8 januari 1947 en was een Engels musicus, songwriter en acteur. Hij wordt beschouwd als een van de invloedrijkste rockmuzikanten van de jaren zestig tot heden. Ik heb zelf niet veel met David omdat ik niet kan "wennen" aan zijn stem. David Bowie werd bekend vanwege wereldhits, zoals Space Oddity, Changes, Ziggy Stardust, Let's Dance, Dancing in the Street, Heroes en Under Pressure. In Nederland had Bowie vijf nummer 1-hits. Daarnaast is hij bekend van de verschillende imago's, die vooral in de jaren zeventig excentriek te noemen waren. De man had twee kleuren ogen, zo leek dat want het kwam door hetvolgende.. Tijdens een vechtpartij met een vriend, toen Bowie vijftien jaar was, raakte zijn linkeroog beschadigd doordat hij een vuistslag in het gezicht kreeg. Na enkele operaties kon Bowie nog steeds minder goed zien met zijn beschadigde oog. Zijn pupil kon door de beschadiging niet meer reageren op lichtvariaties, waardoor zijn linkeroog een bruine kleur leek te hebben. Daardoor leek Bowie op het eerste gezicht twee verschillend gekleurde ogen te hebben. Het zou een van zijn handelsmerken worden. Aanvankelijk was hij in de jaren zestig saxofonist en zanger in verschillende Londense bluesbandjes, zoals "The Lower Third", "The Konrads" en "The King Bees". Hij wilde de artiestennaam gewoon zijn eigen naam nemen: Davy Jones maar de zanger van de Monkees had die naam al dus nam hij David Bowie. David Bowie verwierf zijn eerste bekendheid met het nummer Space Oddity in 1969, dat samenviel met de eerste maanlanding. In maart 1970 trouwde Bowie met Mary Angela Barnett (nu bekend als Angela Bowie). Later dat jaar bracht hij The Man Who Sold the World uit, waarbij hij de akoestische gitaar van Space Oddity voor een zwaarder rockgeluid verruilde, verzorgd door onder andere gitarist Mick Ronson. De hoes van The Man Who Sold the World was opvallend, omdat Bowie te zien was in een elegante jurk. Het was een van de eerste tekenen van de exploitatie van zijn uiterlijk. De hoes werd in de Verenigde Staten gecensureerd en kreeg een ander ontwerp. Het lied "the man who sold the world" werd ook door Lulu vertolkt en dat liedje hadden wij met the Secrets in 1974 ook op ons repertoire staan. Bowie werkte behalve met Marc Bolan, ook samen met Lou Reed, Iggy Pop & The Stooges, Mott The Hoople en zangeres Lulu. Door het veranderen van stijl verloor hij hiermee veel fans, maar trok ook weer veel nieuwe fans naar zich toe. Opvallend is ook het nummer Fame, een duet met John Lennon. Dit werd zijn eerste Amerikaanse nummer 1-hit en bereikte in Nederland de vierde plaats. Ondertussen had Bowie zich gevestigd in Los Angeles en gebruikte veel drugs, vooral cocaïne. Iets waar ik helemaal niks mee heb en ook niet kan waarderen omdat het vele mensenlevens, gezinnen en huwelijken kapot heeft gemaakt en nog kapot maakt. In de jaren 80 scheidde hij van Angela Bowie en onderging een ontwenningskuur voor zijn drugsgebruik. Hij scoorde enkele nummer 1 hits: in 1981 "Under pressure", in 1983 "Lets dance", in 1985 "This is not America" en "Dancing in the street" en in 1988 samen met Tina Turner: "Tonight", dat was een van de nummers die ik dan wel weer graag hoorde. Er valt over hem nog veel meer te vertellen maar ik beperk me tot bovenstaande. In de zomer van 2014 werd ontdekt dat Bowie leverkanker had. Hieraan overleed hij uiteindelijk op 10 januari 2016 in New York, twee dagen na zijn negenenzestigste verjaardag en na het uitkomen van zijn laatste album Blackstar. Zijn dood was voor de media en fans onverwacht, aangezien Bowie zijn ziekte buiten de publiciteit had gehouden. Op de foto's boven de twee verschillende ogen van David, rechts de in 'n doorschijnende jurk geklede ex van David, Angela Burnett en hieronder twee plaatjes waar veel over te doen is geweest. Klik op de platenhoes van Lulu voor haar vertolkong van "The man who sold the world" of op de hoes van Tuner en Bowie voor het bekende "Tonight"...











ANNIE DE REUVER †


Van de jeugd zal denk ik niemand haar kennen maar de ouderen onder ons heel zeker, Annie de Reuver. Ze werd 98 jaar oud... bijna 'n eeuw... ze overleed op 1 jan. 2016 en dan heb ik het over een van de zangeressen die bekend waren in de tijd toen wij in d'n Himmel woonden en op zondagmorgen in de "beste kamer" gezamelijk onze liedjes zongen uit "het zingende boertje", 'n blad met liedjesteksten. Annie de Reuver was toen 'n dame van in de dertig. Hier heb ik wat liedjes die haar maakte tot een der beste Nederlandse zangeressen... 1956: "Het lied van het pierement" - "In een gouden koets" - "Harmonica Jim" - "Zeg wil je misschien eens even naar m'n hartje kijken". In 1957: "Hij speelt zo mooi accordeon" - "Bloemen verwelken, rozen vergaan" - "Ik zou zo graag"- "De zeemeermin". 1958 bracht ze "Ogen van moeder" - "Het klokje van 7 uur" en het liedje wat voor ons haar mooiste hit was: "Veel bittere tranen" en verder waren er nog "Ik droomde" - "Vlieg uit, kleine vogel" - "Ogen van moeder" - "Het klokje van 7 uur". Ieder jaar bleef ze hits scoren tot in 1966 toen ze 50 jaar oud was. Iets over Annie: Ze werd geboren als Anna Maria Clasina de Reuver in Rotterdam op 19 februari 1917 en kreeg de roepnaam Annie en ze overleed op 1 januari 2016 ook in haar geliefde Rotterdam. Ze was een Nederlandse zangeres. Zij was een van de populairste Nederlandse zangeressen in de jaren veertig en vijftig van de twintigste eeuw. Al tijdens haar schooltijd begon ze met twee jongens het muzikale trio The Rhythm Aces. Daarna zong ze bij amateurbigband The Blue Blowers. De Reuvers debuut bij The Ramblers vond eind 1934 plaats. Ze was toen bijna achttien jaar oud. Ze deed auditie voor dirigent Theo Uden Masman en werd aangenomen. Al snel was ze te horen in rechtstreekse radio-uitzendingen voor de VARA. Ze maakte voor Decca met The Ramblers en de Amerikaanse tenorsaxofonist Coleman Hawkins plaatopnamen en ze nam drie nummers op: "Some of these days", "I only have eyes for you" en "Hands across the table". Annie werd vooral bekend met liedjes: "Harmonica Jim", "Wenen", "Lied van het Pierement", "Veel bittere tranen", "Diep in mijn hart" en "Kijk eens in de poppetjes van mijn ogen". Het laatste nam ze in 1952 voor de eerste keer op als duet met Karel van der Velden en The Skymasters. Rond 1955 werden Christiani en Annie de Reuver door het blad Tuney Tunes herhaaldelijk uitgeroepen tot Nederlands beste en meest populaire Nederlandse vocalisten. Ook was ze in deze jaren actief met het gezelschap de Boertjes van Buuten. In 1968 begon ze als platenproducer voor Dureco, in Amsterdam. Zij kwam er in plaats van Johnny Hoes, die met Telstar voor zichzelf was begonnen. In het ontdekken en begeleiden van Nederlands talent voor Dureco was De Reuver vrij succesvol. Ze ontdekte Oscar Harris, Danny Cardo, de Kermisklanten en Ben Cramer. Ook ontdekte ze Pierre Kartner, die op zijn beurt weer het zingende kapstertje Corry Konings ontdekte. Anny Palmen werd als Drika de opvolgster van Annie de in de Boertjes van Buuten. Pierre Kartner en Annie de Reuver namen ook samen liedjes op als het Duo X. Samen met de eveneens uit Rotterdam afkomstige Jany Bron maakte Annie de Reuver plaatjes als Ans & Jans en met Anny Palmen als de Annamaria's. Ter gelegenheid van haar 90e verjaardag op 19 februari 2007 verscheen haar boek "Onverbloemd". Deze biografie, geschreven door de Rotterdamse journalist Rein Wolters, beschrijft haar leven en haar contacten met vele bekende Nederlanders. Annie nam in dit boek geen blad voor de mond en rekende onder meer af met enkele exen en met de Zangeres Zonder Naam. Tijdens een feestelijke middag in het Oude Luxor Theater in Rotterdam ontving ze het eerste exemplaar uit handen van vriend Bas van Toor. In 2012 werd haar 95e verjaardag uitgebreid gevierd met een muzikaal feest in de Larenkamp in Rotterdam. Annie de Reuver, deze geweldige zangeres uit vervlogen jaren overleed aan de gevolgen van een operatie aan haar heup, die ze had gebroken bij een val. Ze werd 98 jaar. Hieronder staan enkele hoesjes van haar bekende liedjes.. klik op het plaatje hierboven "Kijk 'ns in de poppetjes van m'n ogen" om dat mooie liedje van vroeger nog 'ns te horen.












DUR UT JOAR HIN


We zitten in 2016 en zo door het jaar heen verlaten ons ook zangers, zangeressen en muzikanten, de een wat meer bekend als de ander. Op 31 December 2015 overleed de dochter van Nat King Cole, Nathalie Cole aan 'n hartstilstand. Ze was vooral bekend van nummer als Inseparable, This will be en het virtuele duet Unforgettable. Dat zong ze in 1991 samen met haar vader, die in 1965 overleed. Enkele dagen eerder overleed op 70 jarige leeftijd Lemmy Kilminster, Engelse rockzanger en bassist Motörhead aan kanker. Met die man had ik helemaal niks... ik hou niet van mensen die bij elke regel 'n keer f...k zeggen. Op 9 November overleed Andy White op 85 jarige leeftijd... ooit was hij drummer van the Beatles. In Nederland overleed zoals je weet op 19 november Armand, protestzanger en liedjesmaker hij werd 69 jaar.



Op 1 augustus verliet Cilla Black ons, ze was 'n Engelse popzangeres en werd 72. De mensen van mijn leeftijd kennen haar wel denk ik. De Duitse orkestleider Max Greger overleed op 89 jarige leeftijd. Op 30 Juli verloren de countryliefhebbers 'n goeie zangeres,Lynn Anderson en 'n week daarvoor Eddie Hardin die de rockpianist was van de bekende Spencer Davis Group. In Juni moesten we afscheid nemen van Thé Lau, dat was op de 23ste en 10 dagen eerder van Drs P. Er was nog 'n Duitse orkestleider die overleed, op 9 juni, James Last... overal bekend over de hele wereld. In Nederland verloren we op 11 juni Cowboy Gerard... Gerard de Vries. De man die zowat niet zong maar verhalen vertelde die overal in Nederland aansloegen. Op 4 juni waren we in rouw voor zanger Albert West, voor ons vroeger de geweldige zanger van the Shuffles... "Shalala, I need you & Better tears". Nederland verloor nog 'n goeie zanger, op 21 mei kregen we het beridat Dimitri van Toren was overleden. Nog meer berichten: 14 april Percy Sledge van "My special prayer"... op 30 april Ben E King de soulzanger van o.a. het overbekende "Stand by me"... In Nederland moesten we afscheid nemen van de drummer van vroeger van Earth & Fire, Ton van der Kleij, op 15 april en op 1 april de gitarist van Procol Harem: Dave Ball. Leslie Gore de zangeres overleed op 16 februari. 25 januari was de dag dat Demis Roussos de Griekse zanger overleed... bij ons bekend van zij vele hits als solozanger maar ook van Aphrodite's Child.. "my friend the wind"... Op 29 januari hoorde we van het overlijden van de Amerikaanse zanger Rod McKuen die in Nederland enkele hits had...o.a. "Soldiers who want to be heroes". Toch wil ik even stilstaan bij iemand waar ik 'n grote fan van was. Jullie, de oudere, zullen ongetwijfeld nog herinneren de groep "the Easybeats"... De band kwam voort uit immigrantenfamilies. Zanger Stevie Wright geboren in Australie en drummer George Young woonden in Engeland, gitarist Snowy Fleet uit Schotland en gitarist Harry Vanda (Harry van den Berg) en bassist Dick Diamonde (Dick van der Sluijs) uit Nederland. De grootste hit van The Easybeats was Friday on My Mind, wat in 1966 een wereldhit werd. Andere songs van de groep zijn onder andere "Hello, how are you" en "The land of make believe". In 1967 verliet Fleet de band. Hij werd vervangen door Tony Cahill. Maar klik hier op het hoesje van de single van hun hit "Friday on my mind" en geniet ook van de geweldige onnavolgbare zanger Stevie Wright die op 27 december 2015 op 68 jarige leeftijd overleed.










E'HOVEN IN DE TOP FERTIG




Precies 50 jaar geleden... dat is de tijd dat we met de muziek even terug gaan... de Nederlandse Hitparade van 4 December 1965... Ik was nog net in dienst maar hoefde nog maar 'n week of zeven daar te blijven en dan kon ik Goddank naar huis en niet meer terug. Terug naar m'n werk bij de Picus, ook al was dat nou ook niet echt 't "Je van Het", maar alles beter als dat waardeloze gedoe van het leger. Maar de muziek van die tijd maakte veel goed en ik luisterde dan ook veel muziek toendertijd. Beatles, Stones, Fortunes, Byrds, Motions, Seekers, Animals, Kinks, Who en ook de Nederlandse Maskers, de begeleidings groep van ZZ..(Bob Bouber) en Golden Earrings. Maar ook de sterren uit die top 40 zijn stuk voor stuk toppers die ik nu nog steeds graag hoor... Barry McGuire, Everly Brothers, Boudewijn de Groot en Chris Andrews om er maar enkele te noemen. En wat dacht je van de overbekende Dave Berry, de vrouwen-hartensteler van die tijd die met drie liedjes in de top40 stond: Little Things, Can I get it from you en I'm gonna take you there. Toch was er voor mij een groepje die ik echt goed vond... ze kwamen uit Eindhoven en hun nummer draaide ik echt vaak: The Phantoms met I'll go crazy. The Phantoms waren begonnen in 1962 met Roald van der Horst en Ad van de Ven beiden gitaar en drummer Fred Guntlach... daar kwamen in later bassist Wally Soute en zanger Martien van Rooy bij en die bleven zo bestaan tot 1966... Ze namen in die tussentijd het nummer "I'l go crazy" op wat voor mij altijd een van de mooiste liedjes allertijden is gebleven maar goed, smaken verschillen. Hieronder ook enkele hoesjes van de singles die the Phantoms maakten. Klik boven op het hoesje dan hoor je het liedje nog 'n keer en geniet ervan zoals ik ook altijd doe.












ARMAND 1946 - 2015


Ik zag het bericht op internet van het overlijden van Herman van Loenhout, beter bekend als de protestzanger Armand. Hij werd wel de Nederlandse Bob Dylan genoemd omdat ook hij protersteerde tegen alles wat multi was in de maatschappij. Zij bekendste hit was 'n b-kant "Ben ik te min", de a-kant stond "Een van hen ben ik".



Armand werd als Herman van Loenhout in Eindhoven geboren op 10 april 1946. Herman speelde in band als Shannon Boys en Les Gilets maar koos om solo te gaan. Omdat hij in de lichtstad woonde was het voor hem niet zo moeilijk mee te doen aan de talentenjachten die Phonogram, de platenmaatschappij van Philips, er regelmatig organiseerde. Zo werd Herman in 1965 opgemerkt. Je zou denken dat popkrant Hitweek er met zo’n figuur als eerste bij was. Maar het keurige Muziek Parade plaatste al in maart 1966 een foto van de artiest – met daarbij de tekst: “Het is bekend dat er elk jaar bij de Carlton-talentenjacht wel een talent wordt ontdekt dat snel populair wordt. Hoewel de talentenjachten nog in volle gang zijn heeft een van de deelnemers al een bekende naam gekregen en is er een plaatje van hem gemaakt.
We bedoelen Armand. Met het nummer "Ben ik te min" stond hij 14 weken in de Top 40 en brak hij nationaal door als artiest, maar zijn plaat kwam niet verder dan 'n vijfde plaats.. Armand stond bekend als fervent liefhebber van cannabis. Omdat Armand een groot voorstander was van legalisering van softdrugs en Philips weigerde dergelijke teksten op plaat uit te brengen, stapte hij in 1970 over naar Telstar van Johnny Hoes. Onder het platenlabel Killroy verschijnen van 1971 tot 1981 zes albums. De albums van Armand staan bekend om de maatschappijkritische teksten, veelal geïnspireerd op de hippie-ideologie. Hij bleef populair in Nederland en Belgie. Later, op 12 juni 2015 verscheen in samenwerking met The Kik het album, Armand & The Kik, dat op 20 juni 2015 binnenkwam op nummer 16 in de Album Top 100. Op het album dat zowel verkrijgbaar is op cd als vinyl, staan minder bekende liedjes van Armand aangevuld met enkele nieuwe liedjes, muzikaal begeleid door The Kik. Een mini-tour met The Kik volgt langs verschillende poppodia in Nederland. Armand was tweemaal gehuwd en had uit zijn tweede huwelijk twee zoons. Na geruime tijd ziek te zijn geweest overleed hij 19 november 2015 op 69-jarige leeftijd in Eindhoven in het ziekenhuis. Nederland is binnen haar muziekwereld 'n kleurrijk figuur en protestzanger kwijt. Voor mij was hij 'n geweldig artiest gewoon om dat hij zo ongewoon was. Niet alle liedjes vind ik mooi maar "Ben ik te min", "Een van hen ben ik", "Blommenkinders" en "Want er is niemand" vond en vind ik nog altijd beregoeie songs. Ook maakte hij ooit van Peter Sarstedts nummer: Where do you go to my lovely" 'n Nederlandse vertaling: "Waar Wil Je Heen Gaan, M'n Liefste"... fantastisch mooi.. Klik op het plaatje boven voor dat liedje... Bedankt Herman, bedankt Armand.











DE BEESTE DERTIG

Ik neem je nog 'ns mee naar zo'n 50 jaar geleden, jaja 50 jaar... de muziek uit 1965/1966.
Wij kende toen de top 10 bij radio Luxemburg en in America had je de Billboard top 100. Ik vond nog 'n ouwe top 30, de KFRC Big 30. Het betreft hier de top30 van 'n radiozender in San Francisco die er toendertijd bij honderden tegelijk uitzonden net als wij hier Radio veronica en Noordzee dat deden. Of deze illegaal was weet ik niet maar ze schenen nogal populair te zijn. Veelal waren de songs de betere van de Engelse hitparade maar ook de mooie songs van de Amerikanen. Natuurlijk waren er the Beatles en the Stones... the Animals en Sam & Dave maar ook the Shondells en Them. Kijk maar 'ns naar de groepen, zangers en zangeressen van toen. Als je er eentje wil horen klik op de hoes die hier staat en je hoort 'n nummer dat toen op de 6de plaats stond... "The Capitols met Cool Jerk" en dat was volgens mij 'n soort nieuwe dans.











UT GIFT ME KIEPEVEL

Nog altijd vind ik het een der beste groepen ooit bestaan... de drie broertjes Gibb of te wel "the Bee Gees". Vroeger met the Secrets speelde we vaak nummers van de broertjes want die songs lagen ons wel en waren razend populair. Vooral de stem van Robin Gibb was echt geweldig... zo apart. Die stem geeft me nog altijd kippevel en toen kwam ik weer dat videootje tegen als 'n ode aan Robin Gibb. Hij overleed op 62 jarige leeftijd op 20 Mei 2012, nu alweer ruim drie jaar geleden, ook zijn tweelingbroer Maurice die ook deel uit maakte van het populaire trio, is reeds overleden, 12 jan. 2003. Je ziet foto's van de begrafenis van Robin en je hoort de song door hem zelf gezongen als achtergrond... "I started a joke".... Wanneer ik de beelden zie en de stem van deze geweldige zanger weer hoor dan "gift ut me wir kiepevel".... Ik heb hier trouwens twee videootjes want ik heb er ook nog eentje waar we 'n bezoekje brengen aan zijn graf, ik heb er zelf de muziek bijgezet, ook 'n nummer van Robin wat ik zijn mooiste nummer vind "Saved by the bell".... Klik hieronder op het linkerplaatje voor het bezoek aan het graf en op het rechter plaatje voor de begrafenis beelden en geniet van de twee liedjes van Robin Gibb.

....










IK KRIEG DOR ALTIJD KAAW VAN

Als ik luister naar muziek luister ik naar de gouwe ouwe dat weet iedereen nu wel en nu was ik weer zover dat ik even geen sport had aanstaan naast de PC, wat niet vaak voor komt. Ik luister dan altijd naar echte muziek van vroeger en dan kom je meteen al uit bij Simon & Garfunkel. Die vind ik wel zo ontzettend goed... zo zuiver in de zang en zo ontzettend goed opgebouwde nummers. Ze hebben natuurlijk 'n heel stel goeie nummers maar ook de minder bekende zijn echt goed en mooi om te luisteren. Vroeger waren er geen filmpjes bij de muziek die werd uitgezonden maar dat veranderde toen de eerst video-clip werd uitgezonden... "Love is all"... je weet wel met die kikker. Ik dacht er weer aan maar ik dacht ook meteen aan dat liedje van Art Garfunkel, "Bright Eyes"... je weet wel met die konijntjes... Ik vind niet alleen de song heel mooi, nee ook de clip van die beestjes... Daarom zet ik die clip hier nog 'ns neer zodat je nog 'ns kan genieten, maar dat niet alleen want als je hieronder op het linkerhoesje klikt krijg je de song van Art (natuurlijk doet ook Paul Simon hierop mee) en als je op de rechterhoes klikt dan kan je lekker meezingen want daar staat de clip met de tekst om te zingen. Je moet het wel alleen doen want er zingt niemand mee... Ik zou zeggen, luister nog 'ns heerlijk naar het liedje en geniet van de mooie video die erbij zit en als je echt zin hebt om zelf te zingen... klik op de hoes rechts en laat je gaan, veel succes.

...................










DUN INNE NOA DUN ANDERE SLUIT



Van wat er vroeger was... is nu verleden tijd. Je merkt het aan alles, vroeger stonden de kranten op vrijdag en zaterdag vol van de advertenties waar het overal dansen was... Voor onze tijd, toen wij nog muziek kaaten met the Secrets was dat in Helmonds Dagblad en de regionale bladen...
meestal advertenties van Centraal en Wapen van Someren in Someren, Slegers in Lieshout, de Beurs in St.Oedenrode, vd Putten en van Moorsel in Deurne, Parkzicht in de St.Jozefparochie, van Oosterhout in Lierop en ga zo maar verder. De Limburgse bladen deden dat met Harmonie in Nederweert, Riva in Weert, zaal Juliana in Horst en Brugeind in Meerlo.... ook daarbij hoorde the Apollo in Helden... en nu las ik op de Limburgse zender dat de nu Discotheek verkocht is en wordt afgebroken... vroeger speelde wij daar nog in de jaren 70... later werd het disco en de orkesten met hun dansmuziek moesten plaats maken voor de DeeJay's met hun veel hardere muziek en veel glinter licht. Ja de tijden veranderen... dansen is er niet meer... Harmonie in Nederweert die toch elke zaterdag en zondag volle bak hadden is allang afgebroken, ook Slegers in Lieshout is plat gegaan en nu ook Apollo in Helden... het wordt er niet beter op.... Muziek uit die tijd van de 70's? Klik op het plaatje hier aan de zijkant en je hoort nog 'n aaneensluiting van de hit uit die jaren.... nostalgie om je vingers bij af te likken....








THE BIETELS



Toen the Beatles nog de echte Beatles waren aan het begin van hun carriere. Ze kwamen in de Ed Sullivan Show en dat betekend altijd de doorbraak in Amerika. Maar natuurlijk pikte de populaire Ed ook z'n graantje mee want alleen de echte grote sterren kwamen in zijn programma en met the Beatles had hij weer 'n geweldige primeur. Vandaar ook de posters van 9 februari 1964 die men uitgaf en dat maakte die Sullivan nog populairder. Ik vind ook the Beatles een van de beste groepen ooit, jongens die 'n nieuwe noot hebben gegeven aan de muziek. Jammer dat men naar India is gegaan want vanaf die tijd ging men 'n andere richting in en vond ik the Beatles, the Beatles niet meer. Klik op het hoesje van een van hun allereerste nummers en tevens ook een van de mooiste nummers die ze ooit maakten, tenminste dat vond ik... beetje ruig voor die tijd en oer-simpel, precies wat ik graag hoor.








MÍ DIEN DONKEREN BRIL




Natuurlijk weten we wie dit is... die griekse schoonheid met die donkere bril... Nana Mouskouri. Nee het is geen zangeres van de laatste tijd want deze dame kon echt zingen, geen geschreeuw of electronisch bijgezet stemverandering... nee echt puur. Natuurlijk vond ik ook niet al haar liedjes mooi, dat heb je altijd maar veel van haar liedjes wel en daarbij was het 'n prachtige mooie vrouw, 'n geklede Madonna. Ja en daar valt het woord Madonna al... precies, zangeres Madonna en die andere "zangeressen" van tegenwoordig proberen ook te zingen maar het belangrijkste is dat ze ook half naakt op het podium staan en d'r blote kont komen laten zien... hahhaha echt wel. Het blote is belangrijker dan het zingen en van dat laatste hebben ze ook niet veel kaas gegeten. Vandaar dat ik hier nog 'ns 'n echte zangeres voor het voetlicht haal. Mouskouri werd geboren in Chania op het eiland Kreta, waar in een en dezelfde bioscoop haar vader als filmoperateur en haar moeder als ouvreuse werkte. Tijdens de invasie van Griekenland door nazi-Duitsland vanaf 1941 zou haar vader deel uitmaken van het verzet. Het gezin verhuisde naar Athene toen Nana Mouskouri drie was. Daar werden Nana en haar oudere zus naar het conservatorium gestuurd, hetzelfde conservatorium waar onder meer ook (in 1938) Maria Callas les kreeg. Nana Mouskouri studeerde er vanaf 1950 acht jaar klassieke muziek. Ze groeide uit tot 'n gerenomeerde zangeres... op optredens over de hele wereld. Trouwens ik zet haar hier niet alleen neer omdat ze 'n goeie zangeres was, maar ik was 'n beetje op internet wat dingetjes uit aan het proberen en toen was ik zomaar ineens dit aan het maken... zie het plaatje onderaan en zeg nu zelf... "Ik lijkker toch op, nie dan"? (Grapje, daarom kan je the Nana's ook niet boeken).... Klik op het hoesje hierboven voor een van haar liedjes via you-tube: "Ximeroni", 'n liedje wat Anneke Gronloh later nog in het Nerderlands zou zingen en veel succes mee had.




WE KENNE ZE ALLEMÔL



En dan ben je weer 'ns aan het kijken naar de hitparade van 50 jaar geleden, van eind september 1965... Ik was nog in het leger, had nog 'n maand of vier te gaan. En als ik dan de hits van toen weer zie staan? Geweldig, stuk voor stuk hits van toen. Ik vergelijk dan de hits van nu met die van vroeger en dan denk ik: "Wa han wij vruuger dan toch schonne muzziek"..... Dan maken ze nu toch alleen maar... (netjes blieve Peer), dan maken ze nu toch alleen maar brandhout. Wij hadden toen echte muziek, echte hits... Satisfaction van the Stones, Help van the Beatles, Colours en Universal Soldier van Donovan, Wooly Bully van Sam the Sham, van Mr Tambourine man van the Byrds en wat dacht je van I got you babe van Sonny & Cher. Ik krijg er alweer 'n rilling van over mijn lijf als ik de titels van de hits zie staan... Ik zet er nog maar weer 'ns eentje aan... een van mijn favoriete nummers "You've got your troubles" van the Fortunes... fantastisch mooi... echte muziek... klik hieronder op de collage van de verschillende hoesje van dit fantastische nummer en ook jij kunt genieten van deze prachtige hit, je ziet en hoort de opname uit 1965... toen muziek nog muziek was... heeeeeerlijk.........




MINNE VRIEND GEWORRE



Ik voel me echt vereerd dat hij mijn vriend was geworden
ook al zagen we elkaar niet zo heel vaak. Tony Bass was echt 'n geweldige vent... jammer dat ik hem persoonlijk niet eerder heb gekend. Dit artikeltje van hem vond ik nog ergens op internet en ik vind dat ik dit gewoon moet plaatsen... zomaar 'n gewone jongen, 'n gewoon hulpje in 'n bedrijf die als hobby muziek maken had... die jongen presteerde het om met 'n Nederlandstalig liedje de hitparade te beklimmen tussen groepen als the Beatles en the Rolling Stones.. ongekend.. Ik heb hem persoonlijk leren kennen op latere leeftijd maar de keren dat we elkaar ontmoeten waren vol lol, gein en grappen. Hij was daar 'n meester in... Lees het bovenstaande artikeltje maar eens over deze geweldige man en vriend. Klik op het hoesje hiernaast en geniet nog 'ns van dat liedje dat Satisfaction en Help van z'n plek af duwde... 11 Oktober a.s. is het alweer 10 jaar geleden dat Tony overleed.


NUN HIMMEL OP AARDE

Ik zou boeken kunnen schrijven over d'n Himmel, niet dat ik dat doe, nee hoor want er zijn al zoveel boeken over de Hemel dat je door de bomen het bos niet meer ziet. Maar we hebben het ook vaak over de Hemel op aarde... kijk en dat weten wij wel, hierin maken ze ons niets wijs want neem b.v. mijzelf... ik ben geboren in de Hemel, de Hemel op aarde. Is dat mooi of is dat mooi? Mensen van buiten die weten weinig over de Hemel maar ik vond toch dat prachtige lied van Belinda Carlisle: "Heaven is a place on earth"... jaja Belinda, maar je weet zeker niet dat ik, Peer Welten er ben geboren? Maakt niet uit hoor... klik hieronder op het plaatje en Belinda brengt je in de hogere sferen, ze neemt je mee naar 'n plaats in de Hemel die op Aarde is... Luister maar... het schakelt door naar Youtube




TEENAGERS EN JOOST



Ook bij muziek is teruggaan in de tijd ontzettend leuk... Weet je nog? "Tijd voor Teenagers", de "Tuny Tunes", "Radio Veronica" en de "Alarmschijf"??
Maar ook waren er de bekende DeeJays van toen... Een van die bekendere was Joost d'n Draaijer.. Zijn werkelijk naam was Kees van Kooten en als gewone deejay mocht ik hem in het begin wel maar later dacht hij dat hij overal de beste in was en "langs z'n schoenen begon te lopen"... zo gaat het nu maar vroeger ook al. Ik mocht die Joost niet zo... nee hij zou nooit mijn favoriete deejay worden. Hij dacht echt dat hij op God leek en toen hij was gestopt moest hij 'n keer invallen voor 'n zieke deejay en de helft van de platen die hij draaide waren van z'n eigen label. Zo'n eikel was het ook wel... hij keek niet naar de luisteraars maar verrijkte zichzelf door zijn eigen label te promoten en als het nog redelijk goeie muziek was geweest zou het nog tot daar aan toe zijn maar het was allemaal frutje frot. Zijn label, "Red Bullit" had wel een geweldige troef "the Golden Earring" maar die platen werden al genoeg gedraaid. Nee er waren veel deejays die stukken beter waren en normaal deden. De schreeuwlelijk is nooit mijn favoriet geweest. Er waren in die tijd mooie songs te beluisteren op de zeezenders... met Veronica, Noordzee en Caroline en natuurlijk was er ook de Top40 waar ik er hieronder nog eentje van heb staan van januari 1965.



Een van de betere platen vond ik zelf het nummer van Lucille Star, "The French Song", en bij de nederlandstalige vond ik het nummer van ZZ en de Maskers wel goed: "Ik heb genoeg van jou". De top40 stond trouwens boordevol geweldige platen die wij door de tijd heen steeds meer zijn gaan waarderen en beluisteren. Supremes, Rolling Stones en Beatles, maar ook Jim Reeves, Roy Orbison en Cliff Richard waren populair destijds. We luisterden natuurlijk naar radio Luxemburg maar de meeste tieners van toen hadden toch de zeezenders op staan. De deejays van toen? Krijn Torringa, Eddie Becker, Will Luikinga, Stan Haag, Lex Harding en Tom Mulder om er maar wat te noemen en daar zat Joost den Draaijer ook bij. Klik hieronder op het plaatjes voor de French Song, de nummer twee in de top40 van toen.




ZOMERHITS

Het is volop zomer, en? ja, veeeeeeeeeeeeeeeel te heet voor mij, ik hou dat niet vol. Nee regenen hoeft ook weer niet maar de zon met zo'n 21 graden is wel oke. Toch vroeger kon ik er ook wel tegen, beter als nu in ieder geval. En dan de muziek... de zomerhits waren echt gezellige hitjes... zomers en zonne rijk... Neem b.v. "in de summertime", of nummers als "The big Bamboo".... Toen ik met the Secrets speelde hadden we liedjes als "de Zomerzon" van de Makkers op on ens lijstje staan en van Peret, "Borrequito"... maar de mooiste vond ik het nummer van Stone en Eric Charden: "L'avventura". Hiernaast staan ze op de foto en hieronder zie je 'n hoesje van 'n LP van vroeger met de zomerhits uit de 60's en 70's. Klik op de foto van Stone en Eric om de geweldige hit van toen nog 'ns te horen, beetje zomers.







IN MEMORIAM: CILLA BLACK

Cilla Black werd als Priscilla Maria Veronica White geboren uit een protestantse vader en een Rooms-katholieke moeder in Liverpool op 27 mei 1943 en overleed in het Spaanse Marbella op 2 augustus 2015. Ze was een Brits zangeres en televisiepresentatrice. Ze was de enige vrouwelijke vertegenwoordiger van de Merseybeat die internationale bekendheid verwierf. In de vroege jaren 60 had ze een parttime baan als bewaker van de garderobe in the Cavern Club, waar The Beatles regelmatig optraden. Zelf klom ze tussen de optredens ook ooit het podium op om te zingen. Zo mocht ze in die jaren met sommige bandjes meezingen. Ook The Beatles waren van haar kwaliteiten onder de indruk en stelden haar voor aan hun manager Brian Epstein. De auditie die ze mocht doen, mislukte. Ze zong het nummer Summertime, maar The Beatles, die haar begeleidden, speelden het nummer te laag voor haar stem. Daarnaast was ze erg nerveus. Op 6 september 1963 nam Epstein haar alsnog onder zijn hoede, nadat hij haar ergens had zien optreden. Priscilla White nam haar artiestennaam aan, nadat ze foutief Cilla Black werd genoemd in het tijdschrift Mersey Beat. Epstein vond die naam goed klinken en ze besloten die naam aan te nemen. Ze kreeg een platencontract bij Parlophone en George Martin produceerde haar debuutsingle Love of the Loved, geschreven door Paul McCartney. Het nummer haalde de 35e plaats in de UK Singles Chart. Voor de opvolger had Epstein uit de Verenigde Staten het nummer Anyone Who Had a Heart van Burt Bacharach gezongen door Dionne Warwick meegebracht. George Martin wilde het aanvankelijk door Shirley Bassey laten zingen, maar Epstein overtuigde hem het aan Black te geven. De single werd een groot succes en bereikte in februari 1964 de eerste plaats in de Britse hitparade. Warwick, wier versie slechts de 42e plaats haalde, was niet te spreken over de cover van Black. Ze vond het een exacte kopie van haar versie en klaagde: "Als ik op de opname had gehoest, had ze het precies nagedaan". Haar derde single You're my world evenaarde het succes van Anyone Who Had a Heart en kwam eind mei op de eerste plaats. Het nummer was een vertaling van Il Mio Mondo van de Italiaanse singer-songwriter Umberto Bindi. Warwick nam als reactie op Black's succes met haar nummer een cover van You're my world op, maar dat werd in de Verenigde Staten niet op single uitgebracht, zodat Black's versie daar de 26e plaats kon halen. You're my world is nadien door nog verschillende artiesten gecoverd, waaronder Guys n' Dolls, die er in 1977 een nummer 1-hit in Nederland en Vlaanderen mee hadden. Black zou later meer hits scoren met vertalingen van Italiaanse liedjes, Don't answer me, A fool am I en I only live to love you. In 1965 herhaalde Black het trucje van "Anyone Who Had a Heart" door een grote hit te scoren met een nummer dat zich in de Verenigde Staten al bewezen had. Deze keer deed ze het met "You've Lost That Lovin' Feelin" van de Righteous Brothers. Nu moest ze echter het origineel voor laten gaan, want de versie van de Righteous Brothers haalde in februari de eerste plaats. Blacks versie kwam tot plaats 2, waardoor zich de unieke situatie voordeed dat hetzelfde nummer in verschillende versies op plaats 1 en 2 stond in de Britse hitlijst; iets wat later nooit meer is voorgekomen. "Anyone who had a heart" stond op 6 in 1964, "You're my world" in hetzelfde jaar op 1, "It's for you" kwam niet verder als 27 ook in 1964, "You've lost that lovin' feelin" kwam op 8 in 1965 en "Love's just a broken heart" haalde de 39ste plaats in 1966. Het liedje "Surround yourself with sorrow" kwam niet verder dan de tipparade in 1969. Hieronder zie de de verschillende hoesjes die men gebruikte voor haar single "Step inside love". Klik op die hoesjes voor het liedje van haar "Step inside love".....






R.I.P. - LYNN ANDERSON

Ik las op internet dat countryzangeres Lynn Anderson was overleden... 67 jaar oud. Nu was ze niet echt mijn favoriete zangeres maar wel vind ik haar grote succes "Rose Garden" 'n geweldig mooi nummer. Lynn Renee (Lynn) Anderson werd geboren in Grand Forks, North Dakota op 26 september 1947 en overleed in Nashville, Tennessee op 30 juli 2015. Deze Amerikaanse countryzangeres was het meest bekend door het nummer (I never promised you a) Rose Garden. Ze was één van de meest succesvolle Amerikaanse zangeressen van de jaren zeventig van de twintigste eeuw. Anderson groeide op in Sacramento (Californië), samen met haar moeder en begon haar solocarrière in 1966 met het nummer "In Person", gevolgd door het door haar moeder geschreven "If I kiss you". Ze trouwde in 1968 met Glenn Sutton, een songwriter die later een plaatsje zou krijgen in de Nashville Songwriters Hall of Fame. Ze kregen samen een dochter, Lisa. Ze scheidden in 1977, Anderson hertrouwde het jaar erna. In haar tweede huwelijk kreeg Anderson nog twee kinderen, maar ze scheidde in 1982 ook van haar tweede echtgenoot. Tja zo gaat het vaak met bekende artiesten en filmsterren. Haar stijl neigde daarna iets meer richting popmuziek en iets minder richting country, getuige haar grootste hit "Rose Garden" eind jaren zeventig. Ze won een Grammy Award, werd nummer één in de Country Charts in de VS, nummer drie in de reguliere Pop Charts en werd een hit in vijftien andere landen. Andere hits van Anderson in deze periode waren "How Can I Unlove You?", "You're My Man", "Listen to a Country Song" en "Top of the World". Dat laatste nummer was al 'n hit voordat the Carpenters het ook 'n hit maakten. Lynn werd in 2012 opgenomen in America's Old Time Country Music Hall of Fame en groeide uit tot een van de belangrijkste country-zangeressen van Amerika. In juni 2015 kwam de gospelalbum "Bridges" uit in samenwerking met The Oak Ridge Boys en The Martins. Vorige maand, in juli 2015 maakte ze een reis naar Italië om haar album daar te promoten en voor een vakantie. Ze liep daar een longontsteking op en overleed enige weken later thuis aan een hartaanval op 67-jarige leeftijd. Ze is nu wel in haar "Rose Garden".... Klik op het hoesje voor 'n deel van een van haar eerste liedjes geschreven door haar moeder.. "If I kiss you".... echt 'n mooie song...




ZÓ JONG, EN ZÓ VURLÉGE


Het voordeel van 'n eigen website hebben is dat je erop mag zetten wat jezelf leuk vind. En dit keer vond ik toch weer iets wat me meteen raakte.
Ik kwam 'n artikeltje tegen in Eindhovens Dagblad van juli 2015 en daar stond iets in over jaren geleden over... muziek van toendertijd over Corry en de Rekels. Nu is de Corry van later niet zo mijn favoriet maar de echte simpele liedjes die ze vroeger opnam met de Rekels vond ik wel mooi. Ja Peer, ouwe mensen muziek... nou dat kan wel zijn maar het was in ieder geval muziek die men zelf nog maakte, gitaar, bas, drum en accordeon. Tegenwoordig is dat er niet meer bij... alles electronisch wat soms wel 'n klein beetje op 'n gitaar, accordeon of 'n drumstel lijkt. Nee dan was dat toen wel anders. En dan dat verlegen meisje... Corry Konings... In 1968 werd Corry Konings ontdekt door Pierre Kartner. Corry was toen zeventien jaar en werkzaam als kapster. Daarnaast zong ze al twee jaar bij de groep De Mooks. Een lokale platenhandelaar had haar horen zingen en haar voorgesteld aan Pierre Kartner. Kartner (als hij geld ruikt vliegt hij er op af), koppelde de zangeres aan het dansorkest De Rekels dat bestond uit zanger Frans Biezen, gitarist Jacques Wagtmans, bassist André de Jong, accordeonist Jos van Zundert en drummer Kees Dekkers. Corry nam de plaats in van Frans Biezen, hij zou later een succesvolle solocarrière uitbouwen onder de naam Frank Ashton. De eerste single die Corry en de Rekels in 1969 uitbrachten was Vaarwel, ik zal geen traan om je laten en kwam in de Veronica Top 40 tot de 22e plaats. In Vlaanderen bereikte het zelfs de zesde plaats. De tweede stem op het nummer wordt ingezongen door Pierre Kartner. Dit zou hij bij alle singles van Corry en de Rekels blijven doen. Na Mijn stil verdriet kwam in 1970 het grote succes met Huilen is voor jou te laat. Dat nummer stond 41 weken genoteerd, wat voor die hitlijst destijds een record was. Het record hield ruim 43 jaar stand. Corry en de Rekels hadden daarna nog hits met Rozen die bloeien, Zonder het te weten en Dagen en nachten. In 1972 verliet Corry de Rekels om een succesvolle solocarrière te beginnen. Tot 1988 trad ze op onder de naam Corry en daarna onder haar volledige naam: Corry Konings. Haar grootste solohits waren Ik krijg een heel apart gevoel van binnen, Adios amor en Mooi was die tijd. Dat is zo'n beetje het verhaal van haar maar om aan te geven hoe verlegen dat jonge meisje toendertijd was... Bij optredens van meerdere artiesten, vaak die artiesten die elkaar goed kende bood Nico Haak haar onder de pauze 'n drankje met alcohol aan... Het jonge meisje weigerde en nam 'n glaasje limonade. Het mocht dan wel zo zijn dat Huilen is voor jou te laat hun eerste hit werd, voor mij is de allereerste single nog altijd de mooiste: "Vaarwel, ik zal geen traan meer om je laten"... Klik hierboven maar op het hoesje... Peer, dat is ouwe za....muziek... Klopt en daarom is het nog altijd zo mooi, en dat zal zo blijven in lengte van dagen..






NOG US TRUG NÔ TOEN

Wie ouder wordt praat graag over vroeger. Iedereen zal z'n eigen jonge tijd nog wel herinneren waar onze ouders ook altijd zaten te vertellen over vroeger. Sommige dingen vond ik wel leuk maar ook dingen waar wij dus niks aanvonden... zo zal het nu ook wel zijn... als wij nu zeggen: "dat was in onze tijd wel onders", dan krijg je al gauw... "jaja vadder, dé zal wel... vruuger".... Maar soms krijg ik wel als antwoord, tenminste wat muziek betreft, dat ze 'n nummer uit onze tijd toch wel mooi vonden. Dat kan ook niet anders want als je die "takke-herrie" van tegenwoordig hoort dan zijn de slechtste nummers van vroeger nog tien keer beter als die rommel van nu. Ik was nog 'ns wat rond aan het struinen op het www en toen vond ik 'n kei-leuke pagina... over muziek etc. en die begon bij 1965. Natuurlijk waren er voor die tijd ook al geweldige nummers voor ons van b.v. Elvis, Pat Boone en Cliff & the Shadows om er maar enkele te noemen. Ik zag weet 'n lijstje met de beste 60 nummers uit dat jaar... en meteen gaan m'n gedachten dan terug naar toen... Het was de tijd dat ik net in het leger was, 20 jaar oud... en muziek als hobby had. Hieronder 'n lijstje met die beste 60 liedjes uit 1965 met 8 nummers van the Beatles er in.



Mensen die in mijn generatie zitten die kennen de meeste liedjes wel of misschien wel allemaal daarom heb ik wat liedjes uit de Amerikaanse Billboard gezocht die ook uit die tijd zijn maar die jullie waarschijnlijk helemaal niet kennen. Ik heb hier de hoesjes neergezet en als je daar op klikt wordt je doorgeschakeld naar You-Tube om de song te bekijken en beluisteren.





WAAR UT WEL MUZIEK ??

Het was wel muziek want tenslotte hadden ze er ook singletjes van gemaakt dus werden ze ook uitgebracht op de platenmarkt. Toch als je de hoesjes ziet dan denk je: Horen die bij de gewone echte muziek? En dan bedoel ik de muziek van jaren geleden. Ik laat je hier 'n stel hoesjes zien waarvan ik denk... dit hadden ze beter weg kunnen laten want het lijkt echt nergens op... zo maak je geen platenhoesje.



Ik kan me niet voorstellen dat "normale" mensen zo'n hoesjes laten maken om hun plaatje te "pluggen" bij de radiostations. Natuurlijk snap ik dat dit van vroeger was maar dan nog maak je zo'n dingen niet. Ik dacht eerst dat de liedjes echt helemaal niks was maar ik vond er toch nog eentje dat zelfs nog niet zo heel slecht was. Neem nu die vent met die accordeon voor zijn...... edele delen.... de muziek van het liedje is niks maar toch als je er naar gaat luisteren gaat het toch best wel... Het is 'n Spaans nummer denk ik... het hoesje is zoals ik zei helemaal niks en waardeloos en het liedje had echt wel 'n beter hoesje verdiend. De zanger is Quim Barreiros en het liedje heet... "recebi um convite"... Klik maar op zijn hoesje hierboven... en je wordt doorgestuurd naar you-tube. Luister en huiver...





DRS P. 1919 - 2015

Hij was 'n fenomen, van vele markten thuis... maar je moet wel van zoiets houden... ik hield niet echt van z'n liedjes maar ze werden door duizenden beluisterd. Drs. P (Thun, 24 augustus 1919 – Amsterdam, 13 juni 2015), was het pseudoniem van Heinz Hermann Polzer, een Zwitsers-Nederlandse tekstschrijver, dichter, schrijver, cabaretier, letterkundige, componist, pianist en zanger van eigen Nederlandstalige liedjes. Polzer was afgestudeerd in de economie. Hij werd geboren in Zwitserland als zoon van een Nederlandse moeder en een Oostenrijkse vader. In zijn derde levensjaar, na de echtscheiding van zijn ouders, verhuisde hij met zijn moeder naar het Nederlandse Utrecht. Hoewel hij vrijwel zijn hele leven in Nederland heeft gewoond, heeft Polzer altijd zijn Zwitserse nationaliteit aangehouden. Gevraagd naar de reden waarom hij nooit de Nederlandse nationaliteit heeft aangevraagd, antwoordde Polzer dat hij de Zwitserse nationaliteit "leuk" vond en hij geen noodzaak zag van nationaliteit te veranderen. De werkelijkheid was anders; tot tweemaal toe hielden de Zwitsers hem uit handen van de Duitsers, die hem wegens studentikoze overmoed gevangen hadden gezet. De tweede keer sleepten zij hem, bijna letterlijk, net op tijd weg voor het vuurpeloton. Dit betekende wel dat hij naar Zwitserland moest uitwijken en daar zijn dienstplicht moest vervullen. Hij werd ingedeeld bij de geneeskundige troepen. Na de oorlog was Polzer barpianist. De artiestennaam Drs. P, bedacht door Willem Duys, verwijst naar de academische graad van doctorandus (afgekort: drs.) in de economie, die Polzer aan de Nederlandse Economische Hogeschool behaalde. Het bekendste lied van Drs. P is wellicht Dodenrit, dat verhaalt van de fatale tocht van een gezin naar Omsk, waarbij de gezinsleden, achtervolgd door hongerige wolven, één voor één worden opgeofferd om tijd te rekken. Maar helaas, Omsk is een mooie stad, maar net iets te ver weg. Hij staat bekend om zijn stem die niet onzuiver is, maar weinig geschoold klinkt. Net zo kenmerkend zijn de doordachte en poëtische teksten met vele grappige vondsten. Hij trad tot 1996 op in het land, bij voorkeur voor studentenverenigingen, culturele jongerenclubs en literaire en andere cafés. Tijdens een optreden te Harderwijk zette hij impulsief en volkomen onverwacht een punt achter zijn loopbaan als uitvoerend artiest. Drs. P debuteerde op 44-jarige leeftijd in 1964 op de televisie in het AVRO-programma Voor de vuist weg van Willem Duys, als verzamelaar van curieuze ansichtkaarten en als vertolker van het lied Het Trapportaal dat al in 1957 door hem werd geschreven. Zes jaar later verscheen hij weer op televisie in het KRO-magazine Verslag op Dinsdag, waarin hij buiten, voor de poort van de voormalige Veemarkt te Amsterdam, optrad tezamen met de Zingende Tramconductrice en de Zingende Straatveger – een lookalike van Toon Hermans – die daardoor later een baan als portier van Theater Carré kreeg. Overigens trad Drs. P talloze malen op in televisieprogramma's, meestal als zanger en begeleider van zijn eigen teksten. Toen zijn "Dodenrit" in 1974 in de Nationale Hitparade verscheen kon hij niet ontkomen aan een optreden in Toppop. Gedenkwaardig waren hierbij zijn flagrante onvermogen om te playbacken alsmede de bontmuts waarmee de kostuumafdeling van de AVRO hem tooide. Na zijn carriere koos hij ervoor om samen met z'n vrouw voor 'n teruggetrokken bestaan. Op zaterdag 13 juni overleed hij op hoge leeftijd, Drs P werd 95 jaar oud. Klik hieronder op 'n plaatje voor "de dodenrit".





OVERLEDEN GERARD DE VRIES,
Alias COWBOY GERARD


Hilversum, 19 augustus 1933 - 11 juni 2015. Gerard de Vries, alias "cowboy Gerard", is vooral bekend om zijn vertel-muziek, waarmee hij in de jaren zestig van de 20e eeuw enkele grote hits scoorde. Bekende hits van hem zijn "Het spel kaarten'' uit 1965 en ''Giddy up go'' uit 1966. Veel van zijn nummers hebben het leven als vrachtwagenchauffeur als onderwerp. Onder meer Giddy up go en Teddybeer zijn hier voorbeelden van. Vaak zijn het vertalingen van liedjes van de populaire Amerikaanse zanger Red Sovine. Opvallend is dat de vertaalde nummers van De Vries niet rijmen, terwijl die van Sovine dat wel doen. De hits over het leven als vrachtwagenchauffeur zijn in de regel verhalend. Naast zanger was Gerard de Vries diskjockey. Hij presenteerde bij Radio Veronica het country & westernprogramma "Nashville Tennessee" onder het pseudoniem ''Cowboy Gerard'' en ook andere programma's onder eigen naam, onder meer samen met Tineke de Nooij. Radio Veronica-medewerkers en diskjockeys Ad Bouman, Hans Mondt, Tom Collins, Gerard de Vries en Klaas Vaak namen begin 1970 onder de naam De Binkies de carnavalshit "Met carnaval" op, die niet verder reikte dan de Tipparade. Na zijn carrière als zanger en diskjockey werd Gerard de Vries ondernemer in de paranormale branche. In 2007 was hij kort te zien in het ''datingspektakel'' van het televisieprogramma Man bijt hond. Hij had gereageerd op een oproep van kandidaat ''Gijs'', die een man zocht. De Vries bood Gijs een zelfgeschreven boekje aan met de titel De Nederlandse taal. Ik vond de liedjes van hem toendertijd heel aardig maar daar is dan ook alles mee gezegd. Andere leuke van Gerard waren: Ode aan Jim Reeves uit 1965 evenals Zomaar een soldaat. In 1966 kwam hij met "De geschiedenis herhaalt zich". Om te luisteren kies ik voor Ode aan Jim Reeves. (klik hiernaast op het hoesje voor het liedje). Het spel kaarten sprak me als oud-Himmelnaar nog het meeste aan. Korte inhoud: Een soldaat moet verantwoording afleggen aan zijn sergeant over het uitspreiden van een spel kaarten in een Franse dorpskerk. Hij overtuigt de sergeant ervan dat de kaarten niet bedoeld zijn voor vermaak, maar dat alle kaarten een betekenis voor hem hebben. De drie staat bijvoorbeeld voor de heilige drie-eenheid, de tien staat voor de tien geboden en de boer staat voor de duivel. Hij concludeert daarom dat zijn spel kaarten veel meer zijn dan een vermaakmiddel: ze betekenen voor hem 'n bijbel, een almanak en een kerkboek tegelijk. Het lied is een vertaling van Deck of Cards, een Amerikaans lied dat vanaf 1949 in vele versies in omloop is. Het is echter al 200 jaar oud , het origineel komt uit Mary Bacon's World. In 1959 had Wink Martindale er in het Verenigd Koninkrijk nog een hit mee. Gerard de Vries, alias Cowboy Gerard werd 81 jaar.






JAMES LAST OVERLEDEN

De beroemde bandleider James Last is dinsdag 9 Juni 2015 op 86-jarige leeftijd in de Amerikaanse staat Florida overleden. De vermaarde orkestleider werkte onder meer met pianist Richard Clayderman maar nam ook een album op met Berdien Stenberg en Harry van Hoof. Hij was de voorloper van Andre Rieu. Hij heeft meer dan 200 gouden en 17 platina platen in ontvangst kunnen nemen voor de verkoop van in totaal meer dan honderd miljoen albums. James Last, eigenlijke naam Hans Last, werd geboren als jongste kind van een meteropnemer bij de Bremense gasmaatschappij. Vader Louis Last trad in zijn vrije tijd op als amateur muzikant. Na de oorlog werd James contrabassist en kwam hij met zijn broers Robert en Werner bij het nieuwe orkest van Radio Bremen. In 1950, 1951 en 1952 werd hij uitgeroepen tot beste jazzbassist van Duitsland. In 1955 verhuisde hij naar Hamburg waar hij als arrangeur/componist werkte voor grote orkesten, instrumentalisten en zangsterren. In 1963 tekende hij een exclusiviteitscontract bij Polydor en in mei 1965 verscheen zijn eerste lp als James Last: "Non Stop Dancing 65". Buiten zijn medeweten had de platenfirma zijn voornaam gewijzigd, later brachten ze toch nog 'n lp uit onder de naam Hans Last. De Happy Party Sound van James Last was echter een feit en de succestrein was vertrokken. Last bracht 190 originele platen uit in elk mogelijk genre. Als componist schreef hij enkele honderden melodieën, waaronder evergreens en wereldhits als Games that Lovers play en The Lonely Shepherd (Der einsame Hirte, thema uit De Verlaten Mijn). Vanaf 1969 ging het James Last-orkest op stap, met wereldtournees en kleinere Europese rondreizen, maar telkens met uitverkochte zalen. De show groeide door de jaren uit tot een grootschalig spektakel. Last heeft meer dan 200 gouden en 17 platina platen in ontvangst kunnen nemen voor albums in 150 landen. Na 42 jaar huwelijk verloor hij in december 1997 zijn vrouw Waltraud aan kanker. In juni 1999 hertrouwde hij met de 30 jaar jongere Christine Grundner uit München. Zij woonden afwisselend in West Palm Beach (Florida) en Hamburg. Last was, ondanks zijn hoge leeftijd, tot het laatst actief. In 2013 ging hij op tournee door Europa met "The Last Tour 2013 - Einmal noch". Vanaf maart 2015 stond een tournee door Duitsland, Oostenrijk, Denemarken en het Verenigd Koninkrijk op het programma doch zijn laatste concert gaf hij op 26 april 2015 in Keulen. Klik hieronder op het plaatje en je wordt doorgestuurd naar you-tube voor 'n nummer door hem geschreven en vertolkt door George Zamphir: "The Lonely Shepard"...






ALBERT WEST 1949 - 2015


Het bericht van het overlijden van Albert West kwam toch vrij onverwacht... hij had dan wel zijn carriere moeten opgeven en hij reed in 'n scootmobiel... hij zou toch nog 'n cd op gaan nemen. Helaas mocht het niet zo zijn... De man met die fantastisch mooie stem is niet meer. Albert West, pseudoniem van Albert Westelaken, werd geboren in 's-Hertogenbosch op 2 september 1949 en was een Nederlands zanger en producer. Albert West was de zanger The Shuffles in de jaren 70. Ze hadden enkele leuke hits en voor mij behoren die liedjes nog bij de liedjes die ik geregeld draai zoals de hits Cha-la-la, I need you en Bitter Tears. In 1973 verliet hij die groep om een solocarrière te starten. In mei werd zijn single Ginny Come Lately, een cover van Brian Hyland, een hit in Nederland, Duitsland en Oostenrijk. In Oostenrijk was het drie maanden lang nummer 1. Hiermee startte hij een solocarrière, die vooral gekenmerkt werd door covers van ballads uit de jaren zestig, zoals "Tell Laura I love her" en "Put your head on my shoulder". Ook wij met the Secrets hadden 'n heel stel van zijn liedjes/covers op ons repertoire staan... Ook van zijn latere nummers speelde we er enkele: "You and me", "For the good times", "My dear Rose" en "I love you baby". West was een van mijn favoriete zangers uit Nederland gewoon omdat hij zo'n fijne warme stem had... The Shuffles vond ik zo wie zo grandioos. Jammer dat hij nu hij aan het revalideren was dat ongeluk kreeg en zwaar gewond raakte... Ik citeer zijn familie: "Bij het krieken van de dag, juist terwijl de vogels rond het St. Elisabeth Ziekenhuis met hun eerste lied begonnen, sloot onze Appie daar voorgoed de ogen". Ik heb links wat hoesjes van The Shuffles neergezet en daar je op het linkse drukt krijg je "Shalala I need you" te horen. Onderaan zo maar 'n greep uit de plaatjes die hij maakte die de meeste van ons nog wel zullen kennen.. Rust zacht Albert... wij zullen je stem missen maar je nooit vergeten...





DIMITRI VAN TOREN OVERLEDEN

Afgelopen week overleed deze zanger van het Nederlandse lied waar wij met the Secrets vroeger ook nog liedjes van speelde. In ieder geval een van zijn bekendste songs hebben we maanden lang op ons repertoire gehad: ''Een lied voor kinderen''. Hij was al geruime tijd ziek. Dimitri was geboren in Breda maar woonde al 20 jaar in Reusel. Van Toren was vooral bekend met liedjes als Hé, kom aan, Een lied voor kinderen en Jij bent de mooiste. Jan van Toren was zijn geboorte naam maar maakte later cariere onder de naam Dimitri van Toren. Hij begon zijn carrière in de groep The Headlines, waarvan de single "de Nozempjes'' verscheen. Toen de groep uit elkaar viel ging men verder onder de naam the Lettersets, en in een andere samenstelling, in deze band speelde ook Pierre Kartner die later onder de naam Vader Abraham bekendheid genoot. Al tijdens het bestaan van the Lettersets begon Van Toren zijn eigen teksten en liedjes te schrijven en toen de groep ophield te bestaan, ging hij solo verder om zijn eigen nummers ten gehore te brengen. In 1966 kwam zijn eerste lp uit, hij zou er in totaal meer dan 20 uitbrengen. Met zijn liedjes stond Dimitri in de jaren zeventig van de vorige eeuw lange tijd in de hitparade. In zijn lange loopbaan maakte hij tientallen lp’s en cd’s. In de jaren tachtig wilde Van Toren wat meer tot rust komen. In India vond hij die rust wat resulteerde in 1990 in een nieuw album, geïnspireerd op de Indiase cultuur. De titel van dat album is Alsof de maan de aarde kust. Een van de nummers is weer Hé, kom aan, ditmaal in eenmalige samenwerking met Flairck. Van Toren woonde sinds 1994 in het Brabantse plaatsje Reusel. Hij overleed na een ernstige ziekte op 74-jarige leeftijd. We zijn 'n groot musicus en tekstdichter verloren. Een lied voor kinderen vind ikzelf een van zijn mooiste nummers. Klik hieronder op 'n hoesje voor de clip van het liedje op youtube.





MINNE MUZZIEK TIJD


Ben jij nog van die tijd van Peter Kraus? van Va-bene?.... dat was een van de liedjes die ik geleerd heb toen ik jong was en nog maar net 'n gitaar had. Klik op de hoesjes als je wil horen wel ik bedoel, ze doen het alle drie. Toch het allereerste was 'n liedje van twee meisjes van toendertijd "de Wilmari's" en die zongen Barcelona. Ik kreeg dat liedje opgedragen van Lenie van den Burcht die in de Burg. Frenckenstraat woonde bij haar ouders thuis die in meel en zaad handelden. Op zondagmiddag ging ik daar gewapend met m'n gitaar naar toe, die gitaar had ik van Willie Loomans gekocht en die hadden 'n vervoersbedrijf waar later de Fungus in kwam en nu al diverse uitbaters hun geluk hebben beproefd.
De gitaar koste toen 40 gulden en die had ik gekocht van m'n eerste extra weekgeld bij Pietje Berkvens waar ik toen werkte. Het was 'n Spaanse gitaar. Lenie leerde me de eerste technieken, hie je 'n slag moest maken en welke accoorden er bij zo'n liedje hoorde. Iedereen die in d'n Himmel woonde zal zich nog wel kunnen heriineren dat ik bij ons voor op 't stuupke zat en het liedje speelde van het Coctail Trio: "oh grote beer"... honderde keren heb ik het gespeeld bij ons voor de deur en ik had toehoorders genoeg. Ik dacht nu, ik zal 'ns laten zien welke gitaren ik in de loop der tijd heb gehad met foto's waar ik dat instrument bespeel dan kun je me ook meteen zien veranderen in de loop der tijd... van 1960 naar 2013 want 2013 is het jaar dat het muziekmaken teneinde was. Met 2Old hadden best veel zin omdat te doen maar de jaren begonnen te tellen en we waren meer 'n sjouworkest dan 'n showorkest. Hieronder op de foto boven v.l.n.r.: de Spaanse gitaar, ik was toen 15 en met de KWJ op vakantie in Nieuwenhagen. de tweede foto was de tijd dat ik met Theo Maas en Henk van de Waarsenburg speelde... de gitaar gad ik nieuw gekocht in de muziekwinkel bij Wim Bakermans in Someren voor 63 gulden, Wim werkte toe ook bij Pietje Berkvens net als ik. De tweede van rechts is ''n elektrische ''platte'' gitaar die ik kocht van Frans Meeuwis die toen nog speelde met z'n broer Jo van Rocking JoJo. Dat ik die gitaar later heb verkocht daar heb ik altijd spijt ban gehad. Rechts is toen ik uit dienst was gekomen en ging spelen met o.a. Hans Berkvens en Peter Waals uit Heusden, de gitaar had ik kort te voren gekocht van 'n Duitse schipper die geld nodig had en ik betaalde er 100 gulden voor, 'n gouden greep en die gitaar heb ik nog steeds. Toen ik bij the Secrets kwam speelde ik eerst ook op die gitaar maar ze moesten er bas bij hebben en dat ging ik toen maar spelen en is iets waar ik nooit spijt van heb gehad. De eerste basgitaar zie je linksonder... 'n goedkoop prul, 'n Egmond, gekocht bij de Muziekfontein in Asten, Smeelen-Hagelaar, voor 160 gulden. De volgende is de basgitaar van Frans Seuren die stopte bij de Rocking Shadows en hij verkocht alles. Zo kocht ik met de Hagstom gitaar ook de basinstallatie van Frans over, 'n Dynacord en dat was voor ons al heel wat voor die tijd. Op die foto zie je de gitaar en de basking versterker met box. Ook die gitaar heb ik nog. De volgende is eigenlijk dezelfde gitaar die ik van die Duitse schipper had gekocht maar daar had ik de bas-hals van de Hagstrom op gezet.. geen goed idee trouwens want het ding was loodzwaar, zeker als je soms 6 uur achter elkaar moest spelen. Dan de laatste, de rechtse is de gitaar die ik kocht om samen met m'n vriend en maatje Jan van Eijk muziek te gaan maken. Niet al te goedkoop al was het van 'n onbekend merk maar speelt en klinks als 'n Fender-basman. Ook die gitaar, 'n Keiper heb ik nog. Misschien dat ik straks het hele zooitje wel 'ns ga verkopen want ze staan hier eigenlijk alleen maar wat te staan. Bij elke foto is ''n apart verhaal... de jaartallen zo ongeveer vanaf boven v.l.n.r.: 1960, 1961, 1963, 1966... onderste: 1968, 1970, 1975 en 2011. Leuke tijd die muziektijd.




LOL MÍ DE BIETELS



Wie net als ik vroeger, en nu nog wel, van the Beatles hield spaarde ook veel plaatjes en andere hebbedingetjes van de vier jongens uit Liverpool. Ik spaarde die dan wel niet maar ik zoek wel altijd op internet naar de bijzondere plaatjes die er van John, Paul, George en Ringo zijn gemaakt. Van die lollige plaatjes. Ik heb er hier enkele bijeen gezet zoals die er van hun zijn uitgegeven.. buiten de dingen die van hun zijn gemaakt en waar ze hun naam aan "verkochten" om die op 'n artikel te mogen zetten... zoals beatles mokken, shirtjes, kaarten etc etc. Ik vond deze hierboven wel leuk... trouwens klik maar op de foto en je krijgt ook nog 'n muziekje van the beatles te horen... 'n echte oldie.


IN MEMORIAM BEN E KING

Op 30 april 2015 overleed deze sympatieke zanger. Hij was 76 jaar oud. Ben E. King, artiestennaam van Benjamin Earl Nelson, geboren in Henderson, North Carolina op 28 september 1938 en hij overleed in Hackensack, New Jersey. Ben was een Amerikaans soul- en popzanger en -schrijver. Hij is in Nederland en België vooral bekend van het nummer Stand by Me uit 1961, dat in 1987 in de hitlijsten stond. Voordat hij aan zijn solocarrière begon was hij een van de zangers van de bekende Drifters. Tussen 1960 en 1970 bracht hij ieder jaar 'n paar singles uit... de meest bekende voor ons dus "Stand by me", maar ook de volgende nummers hadden hitpotentie: Spanisch Harlem en Here comes the night. Hij heeft ons veel luister plezier gebracht... klik hiernaast op de foto voor "stand by me".






Om 'n vervolg te geven aan "tijden veranderen" laat ik jullie hier ook nog iets zien van vervlogen tijden. Vroeger was er overal dansen... in de tijd van m'n vader was dat alleen met kermissen etc... in de tijd van de jaren 50 was dat niet echt veel meer maar langzaam aan werd dat meer. Je ziet hier 'n advertentie van Pegge en Yland, dat is waar nu zaal Zegers is en toen werd gerund door de twee heren Pegge en Yland. Als je die kranten ziet van toen, rond de eind jaren 50 en begin jaren 60 was daar erg vaak dansen en altijd met dit Astens orkest: Rob Ampts. Ook de paasdancing bij hotel Bakens, nu eetcafe van Hoek, is van vroeger... en niet te vergeten cafe de Hemel van Jan van Baar. De andere zijn van later... toen was er in elk dorp wel 'n dancing met levende muziek... in mijn tijd en later ging ik zelf muziek maken met o.a. the Secrets.. Wij speelden in zaal Harmonie in Nederweert, Slegers in Lieshout, Pieter Breughel in Breugel, Wapen van Someren en Centraal in Someren, Zegers en Jan van Hoek in Asten, Juliana in Horst, het Gemeenschapshuis in IJsselstein en Leunen, Brugeind in Meerlo, Thijssen in Vlierden, Parkzicht in Sint Jozef en van der Putten in de Walsberg in Deurne maar er waren er nog veel meer. Ik heb er hierboven nog enkele van die bandjes bijeen gezet en waar men zoal speelde in de buurt. Cafe Tramzicht was bij Jan Manders waar nu 't Spektakel is, cafe de Wit is er niet meer... Veel zalen in de buurt zijn al weg... Harmonie in Nederweert staan huizen... en ook Slegers in Lieshout is afgebroken... Jammer van die mooie tijd..


DINGEN DIE JE MISSCHIEN NOG NIET WIST OVER
THE BEATLES

Ik ben altijd 'n fan geweest van the Beatles, evenals van the Rolling Stones en nog meer van die bands van de zestiger jaren. De muziek spreekt me nog altijd aan... ik download nog elke week de nieuwe top40 maar draaien? nee dat niet, ik vind het echt niet om aan te horen... ja 'n paar goeie zitten er wel 'ns tussen maar meestal ook nog niet mijn genre... Nee, ik zweer nog bij de muziek van de jaren 60 en 70. En toen kwam ik weer bij de betere nummers van the Beatles uit... She loves you, I wanna hold your hand, Eight days a week en Michel om er maar 'n paar te noemen. Je weet wel dat the Beatles bestonden uit John Lennon, Paul McCartney, George Harrison en Ringo Starr (eigenlijke naam Richard Starkey). Ik zal uitleggen hoe het in elkaar zat allemaal, want misschien weet je deze dingen nog niet maar ooit waren ze met vijf man en een persoon werd op verzoek van de platenbaas uit de groep gezet. John Lennon was nog maar jong toen hij 'n banjo kreeg en er op leerde spelen. Niet lang daarna begon hij z'n eigen band, "the Quarrymen". Op 'n festival in Woolton, Liverpool, op 6 juli 1957 ontmoete hij tussen de optredens door Paul McCartney en John vroeg of Paul zin had bij zijn band te komen.. Paul dacht eerst nog 'n dagje hierover na maar gaf zijn ja en het befaamde duo Lennen/McCartney was geboren. Paul die bracht op zijn beurt enige maanden later weer schoolvriend George Harrison mee maar eigenlijk vond John hem te jong. Harrison was toen 14, Lennon 17 en McCartney 15 jaar oud. Toch begonnen de drie samen te spelen want 14 dagen voor de 15de verjaardag van George werd hij officieel tot de groep toegelaten. De drummer van toen was Tommy Moore en ze maakte zelfs 'n tounee door Schotland. Ze vonden de bandnaam eigenlijk maar niks en er werden nieuwe namen bedacht.. zoals: the Moondogs, the Nerk Twins maar John wilde iets zoals Buddy Holly & the Crickets... Eerst werd gekozen voor the Silver Beatles maar later werd Silver weggelaten en werd het officieel "the Beatles"..



In de jaren 1960-1962 verbleven The Beatles regelmatig in Hamburg, waar ze optraden in clubs. Ze leerden daar de zanger Tony Sheridan kennen, die daar ook in het clubcircuit optrad. In juni 1961 maakten ze als zijn begeleidingsgroep hun eerste platenopnamen maar die trokken nauwelijks aandacht. Toch weten we nog wel welk singletje dit was: My Bonnie. Hun bassist was toen nog Stewart Sutcliffe. Die was niet alleen gitarist maar ook 'n schilder van diverse soorten Art. Hij stopte als lid van de band en bleef nog in Duitsland toen de andere Beatles naar Engeland terug gingen maar overleed daar kort daarna op 21 jarige leeftijd. Pete Best werd de drummer en zo ging men optreden. Het liep niet allemaal lekker en Best werd bedankt voor zijn diensten op 16 augustus 1962 door Beatles-manager Brian Epstein.
Reden hiervoor was dat George Martin van de platenmaatschappij bij hun auditie niet tevreden was over Bests drumwerk op de eerste versie van Love Me Do, het liedje dat later de eerste single van The Beatles zou worden. Toen de overige Beatles dit hoorden, drongen ze bij manager Epstein aan op het ontslag van Best. Ten slotte werd Ringo Starr gevraagd om bij de band te komen. Starr, speelde daarvoor bij Rory Storm and the Hurricanes, eveneens afkomstig uit Liverpool. Met deze vier werden the Beatles uiteindelijk wereldberoemd... De muziek van The Beatles, die oorspronkelijk deel uitmaakte van de Merseybeat, ontwikkelde zich vanaf 1961 explosief. Waren de eerste singles gebaseerd op een drietal akkoorden en inhoudelijk nogal mager (Love Me Do), al snel werden nieuwe instrumenten en akkoorden ingebracht en werden de muziek en liedteksten complexer. Op She Loves You sloegen The Beatles een nieuwe weg in door zich niet meer in de eerste persoon direct tot de (vrouwelijke) luisteraar te richten. Later maakten The Beatles onder andere als eerste popgroep gebruik van de sitar in Norwegian Wood en gebruikten ze voor het eerst een strijkorkest voor McCartneys Yesterday (1965). Wat ook erg opmerkelijk was is dat de B-kanten van hun singles vaak net zo'n grote hits werden als de A-kanten. Ook werden meerdere singles uitgebracht met een dubbele A-kant zoals We Can Work It Out/Day Tripper en Penny Lane/Strawberry Fields Forever. The Beatles zullen altijd een van mij favoriete bands blijven, al hun nummers uit de begintijd vond ik goed... van Love me do tot Yesterday en van She loves you tot Let it be... Klik op een van de hoesjes als je het nummer nog 'ns wil horen en zien...




HIMMELS | NÉÉIJS | VRUUGER | SPÍSJAAL | VURHALEN | MUZZIEK | WEETJES | KULTUUR | ALLE FOTO'S HIMMELS | Sitemap


Terug naar de inhoudsopgave | Terug naar het hoofdmenu